Yaşam bir sanattır

DİLENMEMEK UĞRUNA

2012-02-14T22:25:00.003+02:00

Artık çöp atarken daha özenli olacağım.

Reçel, salça kavanozunu dibine kadar sıyırmayacağım.

Sağlam poşetlerin içine şeker, çukulata da koyacağım.

Biliyorum, bu onurlu insana , ne yaparsam yapayım,

Başka türlü ULAŞAMAYACAĞIM.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

İNCELİĞİN BÖYLESİ

2012-01-31T23:53:00.001+02:00

Büyük Bestekâr'ımız Selahattin Pınar'ı herhalde hepimiz tanırız. Afife Jale ile yaşadığı büyük ve hüzünlü aşk öyküsünü de bilmeyenimiz yoktur. Neydi bu aşkı bu kadar yüce kılan?

Bir radyo programında, kuzeni Mustafa Alabora ile yapılan söyleşiyi tesadüfen dinlemem, bu merakımın yanıtını bulmama yetti. Kilit, bir olayla açılıverdi beynimde. Yanılmıyorsam Amcası oluyormuş Selahattin Pınar.

Olay şu: Afife Jale ve Bestekârımız , evlerinin küçük bahçesinde çiçek yetiştiriyorlarmış. İki ayrı saksıya aynı cins çiçekten ekerek, biribirlerine göstermeden sulayıp bakımlarını yapıyorlarmış. Zaman zaman bu çiçekleri karşılaştırıp Hangisi daha güzel diye yarıştırıyorlarmış kendi aralarında. Sonunda da hep kavga çıkıyormuş.

Buraya kadar herşey normal. ''Benim çiçeğim seninkinden güzel'' demez mi insanoğlu? Hayır, işte ilişkiyi farklı ve ince kılan yanı da burada. Ne zarif bir kavgadır bu Ya Rabbim: ''Senin çiçeğin benimkinden güzel''

Sağlık ve huzur dileklerimle.

KARLI BİR ANI

2012-01-28T23:11:00.001+02:00

Sizler okumasanız da yandaki arkadaş

muhabbetime kulak verir sanırım:

Çok seneler önceydi, herhalde oniki yaşında

falandım. Annem, hafta sonlarını bizimle geçiren teyzem ve ablalarımla birlikte bir düğüne gidiyorduk. Sevgili ablalarım bu tür etkinlikleri hiç sevmedikleri için sonunda yenik düşecekleri mücadelenin sözlü savunmasını yapıyorlardı. Ben ise yiyeceğim pastanın hayalini kurmaktaydım.

Hava çok soğuktu ve ufak ufak kar atıştırıyordu. Fatih'in dik bayırını çıkıp, Saraçhanebaşı'ndaki düğün salonuna ulaştığımızda kar iyiden iyiye yağmaya başlamıştı. Tanıdıklardan oluşan, büyük bir masada gelişen büyüklerarası sohbet kulağımda kirlilik yaratırken, sahneden gelen LOCK LOCK, BİRİRİRİ İKİKİKİ denemeleriyle dikkatim tamamen orkestraya kilitlenivermişti. Ne de olsa müzik.:-))

Gelin ve damadın yaptığı ilk dansın ardısıra pist, diğerleri ile de doluverdi. Ben kendimce düşünceler içindeydim { Pasta çukulatalı mıydı acaba, meyvalı mı??} Derken, derken... kafamı çevirme ihtiyacı duyduğum bir siluet üzerime doğru eğildi. ''Benimle dans eder misiniz?'' diyen takım elbiseli bir ergen. Ama ben, ama ben,... şeyyy, meyyyy derken, karşımda oturan annem ve teyzemin yarım dudak gülüşlerini hiç unutmayacağım. Annemin veremiyesice izni ile hayatımın ilk dansına doğru riv riv riv titreyerek ilerlemeye başladım. Allahım, biliyordum dönüşte herkes benimle gırgır geçecekti.

Evimizde yaptığımız danslarda ben sevgili ablalarıma kavalyelik yapardım o zamanlar. Alışkanlık, önce kolumu dolayıverdim delikanlının beline şuursuzca. Bizim masaya ilişen gözümün gördüğü manzara; annem ve teyzemin gözlerinden yaş gelircesine güldüğü. Sevgili ablalarımla pist üzerinde karşılaşmak ise ayrı bir felâket. Sanki dans pistine ''PIRPIR HELİKOPTER inmiş gibi yanımdan geçip durdular.

Besbelli delikanlının ilk dansı değildi. İlk heyecanı atlatan ben, arkadan tsunami gibi gelecek ikinci heyecan fırtınasından habersizdim. İSMİNİZ NEDİR? Hayyydi buyrun. Askeriye bandosunu aratmayan, tangır tungur orkestra gümbürtüsü arası Rayegân. Diyeceğim de diyemiyorum, adeta meliyorum. Raaaa yeeee gââââ nnn. Neyse ki takı merasimi falan kurtardı beni.

Pasta neli miydi? Hiç hatırlamıyorum. :-(( Dönüşü hiç ama hiiiç unutmuyorum. Herkes başka bir bakış açısıyla ve kahkaha eşliğinde dansımı yorumlarken, teyzemin karlı yollarda benim nasıl taklidimi yaptığını görür gibi oluyorum. Finalde, koluna sıkı sıkıya girdiğim teyzemle birlikte düşüşümüz geceye damgasını vurmuştu. Çok gülmüştük.

Sokakta top oynayıp ip atlamaya devam eden ben, aile bireyleri tarafından daha bir farklı kollanmaya başlanmıştım o günden sonra. Herhalde ''Vay be büyümüş de haberimiz yokmuş'' demişlerdi içlerinden. :-))

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Dün değil evvelsi gün

2012-01-11T22:34:00.020+02:00

Doğum günümdü. :-))

57. Yaşıma merhaba dedim.

Kimseyi ilgilendirmese de gözüm alışsın diye bir daha, bir daha yazıyorum. 57, 57, 57. Vallahi görüntüsü gayet güzel.

Hani okul yıllarında yaptığımız gibi, sağına soluna estetik çizgiler çekerek tavşan ya da kedi haline getirdiğimiz türden. İnşallah güzel bir yıl olur.

Bu yıla damgasını vuran ilginç hediyem, Erdem'imin aldığı, uzun zamandır hayalini kurduğum müzik aleti idi; NEY.

Elime aldığım her müzik aletini çalmak gibi doğuştan bir yeteneğe sahip oluşum, işte burada beni yaya bıraktı. Elime tutuşturup ''Haydi Anne çal da dinleyelim'' dediğinde , son derece kendimden emin havalarla, canım aletimin içine en duygulu, en sıcak nefesimi akıtırken, bana bu kadar kayıtsız kalacağını hiç hesaba katmamıştım. Ney suskun, karizmam suskun, ben suskun. :-((

Hemen pes etmek olur mu? Açtım bilgisayarı, ney dersleri videolarına verdim bir güzel kafamı. Karşımdaki hoca bülbül gibi çalıyor, benden bir düüüt sesi bile çıkmıyor. 45 derece eğim tamam, ıslık çalar vaziyetteki dudak tamam, nefes desen son haddinde, üfür Allah üfür.

Yok yok yok. Dudaklarım uzadı, başım dönmeye başladı, sırtımdan ter boşandı. :-((

''Elbet bir gün çalacağım, ama o gün bu gün olmayacak , doğum günümde son nefesimi vermeyeyim'' diyerek aleti elimden bıraktım. Tabii bu işin peşini bırakmayacağım.

Kendi kendime bir karar verdim: Ömrüm oldukça HER YIL YENİ BİR ENSTRUMANLA TANIŞACAĞIM.

TÜM DOSTLARA SAĞLIK - HUZUR ve MÜZİKLE DOLU YENİ BİR YIL DİLERİM {:-))

YIL DÖNÜMÜ

2011-12-23T23:50:00.002+02:00

23 Aralık 2008, blog alemindeki ilk yazım ve benim için tarihî

bir gün. Dün gibi hatırlıyorum demek çok klasik olacak,

evvelsi gün diyeyim bari. Sanki rüya gibi uçuyor yıllar (Yine

musıkî damarım şahlandı). Ara sıra dursalar da hesap sorsak,

kaybolan günlerimiz için.

Yaşam bir san'attır diye başladım söze. Yaşama ve sanata verdiğim

değer nedeniyle. Dileğim; yeni yılda daha sık birlikte olabilmek.

NİCE NİCE YILLARA BLOGCUĞUM.

13 ARALIK ve BİR ALIK

2011-12-13T22:54:00.001+02:00

OOOO Benim işte.

Salı, benim musıkîye doyduğum gündür. Farklı iki toplulukta birbirinden güzel eserler öğrenip , dönüş yolunda için için mırıldanarak mutlu mutlu evimin yolunu tutarım.

Bugün de o günlerden biriydi. Güzel hava, zamanında gelen otobüs ve rahat başlayan yolculuk. Taa ki E5 karayoluna çıkana kadar. Bir anda aklıma gelen, iki haftadır sahibine veremediğim bebek hediyesi (tulum). Birlikte meşk ettiğimiz, uzun yıllar aynı iş yerinde çalıştığım bir arkadaşımın ilk torunu için almıştım. Benden çıkan HİYUVVVV nidası ile körüklü upuzun otobüsün her yanından bir kafa şööööyle bir bana baktı. Kendi kendime ''Kendine gel'' dedim ve tasalara büründüm. ''Allah vere de bebecik çabucak büyümese'' gibilerinden anasının-babasının duymasını hiç istemediğim garip dileklerle yolculuğumun birinci etabını tamamladım.

Her hafta olduğu gibi büfeye uğrayıp birer satırlık şans oyunlarından oynadım ve elimdeki poşetin düşme tehlikesini bertaraf etmeye çalışırken zavallı cüzdanım, perişan bir halde kendini yere atıverdi. Bozuk paralarım çevreye saçılırken, ben Allah Allah, Allah Allah vaziyetinde kalakaldım. Camekânlı seyyar dükkânını başıboş bırakıp yardımıma gelen güzel insana bir jest yaparak bayat açma ve çatallarından aldım.

Son etap bindiğim dolmuşta birdenbire aklıma ucu içine kaçan tükenmezim geldi. Elimi çantama attım ve tükenmezin birbirine geçen kısımlarını sıkıştırma çabasına giriştim. Bir anda oink oink içindeki yay havai fişek edasıyla dolmuş semalarında yükseldi, tepesi yere düştü ve bendeki nasıl bir azimse parçaları yolcular yardımı ile toparlayarak, içimi huzurla doldurdum. Duyan da Cross Mross marka kaliteli bir kalem zannedecek. Uyduruk, sıradan birşey. Yine kendi kendime; Allah Allah, Allah Allah dedim durdum.

Bugünde birşey vardı, ama ne??? 13 rakamıyla bugüne kadar hiç de bir alıp veremediğim olmamıştı. Hatta, ayın 13ünde doğan sevdiğim bir sürü insan varken...

Sağlık ve huzur dileklerimle

ARKA-DAŞ

2011-11-17T23:40:00.002+02:00

BUGÜN ''DÜNYA ARKADAŞLIK GÜNÜ '' imiş.

Bir günde kim bilir kaç kez tekrarlarız bu hitabı. Arkadaş'ım nasılsın?

Ne zaman buluşuyoruz Arkadaş'ım?... Ne anlama geldiğini bilir miyiz söylerken?

Bizlere ne kadar büyük sorumluluk yüklediğini düşünür müyüz ? ARKA-DAŞ

Bir vakitler savaşlarda; arkadan gelebilecek tehlikelere engel olmak amacıyla, askerlerin

sırtlarını dayadıkları taşlara verdikleri isimmiş: ARKA-TAŞ. Sonraları, bu kayalar kadar

sağlam, arkadan vurmayacağına ve vuracaklara engel olacak kişi diye bildikleri dostlarına bu

anlamlı sözcüğü yakıştırmışlar.

Melike Demirağ'ın klasikleşmiş şarkısında ifade ettiği gibi;

Bir kıvılcım düşer önce
Büyür yavaş yavaş
Bir bakarsın volkan olmuş
Yanmışsın arkadaş...

Gerçekten güzel şeydir ARKADAŞLIK; hakkını vermek koşuluyla.

Allah hepimizi ARKA-DEŞ lerden korusun.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

TÜRKİYE CUMHURİYETİ

2011-10-29T23:14:00.005+03:00

CUMHURİYET , TÜRKİYE'NİN SOYADIDIR. KALDIRILAMAZ, DEĞİŞTİRİLEMEZ.

BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN.

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

* Temeli büyük Türk milletinin ve onun kahraman evlâtlarından mürekkep büyük ordumuzun vicdanında akıl ve şuurunda kurulmuş olan Cumhuriyetimizin ve milletin ruhundan mülhem prensiplerimizin bir vücudun ortadan kaldırılması ile bozulabileceği fikrinde bulunanlar, çok zayıf dimağlı bedbahtlardır. Bu gibi bedbahtların, Cumhuriyetin adalet ve kudret pençesinde lâyık oldukları muameleye maruz kalmaktan başka nasipleri olmaz. Benim naçiz vücudum birgün elbet toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet yaşıyacaktır. Ve Türk milleti emniyet ve saadetinin kefili olan prensiplerle medeniyet yolunda, tereddütsüz yürümeğe devam edecektir.
1926 (Atatürk’ün S.D. III, S. 80)

CANIM ACIYOR

2011-10-24T20:38:00.012+03:00

Nasıl acımaz?

Yurdumun bir köşesinde

kıyamet kopuyor. Taş taş üstünde kalmamış, insanlar şaşkın.

Zenginle fakirin bir olduğu, felâketin tam orta yerinde sefaleti yaşıyorlar.

Aileler kaç kişi kaldıklarını bilmeden biribirlerini arıyorlar.

Yıkıntıların arasından gelen sesler canları, ciğerleri.

Böyle bir acıyı hangi yürek taşıyabilir.

ALLAHIM SEN KALANLARA DAYANMA GÜCÜ VER.

A D S I Z' a

2011-10-23T21:45:00.005+03:00

Sevgili Adsız Arkadaşım, eleştiri yapmak için kimliğinden, kişiliğinden vazgeçmeseydin keşke. Üzüldüm.

Diğer Arkadaş'larıma hemen kısaca bir açıklamada bulunayım da merak etmesinler. Fiiiiyuvvv tarihinde Vatan Sıhhate Benzer diye bir yazı yazmıştım. Gerçekten, sevgili Sıfatsız Arkadaşımın da yorumlarında (keşke silmeseydim) belirttiği gibi, biraz kel alâka sümbül efendi durumu hasıl olmuş. Yazdığımı ben de pek beğenmedim. Zaten birçok yazımı da dönüp baktığımda beğenmiyorum. E ben zaten yazar falan da değilim. Kimseyi zorla kolundan tutup ''İllâ benim yazılarımı oku'' diye de çekiştirmiyorum.

Nam'sız Arkadaşım gelmiş :D gibi bir yüz ifadesi bırakarak, benim durumu anlamamı sağlamaya çalışmış. Yorumlar, benim denetimimden geçmeden yayınlandığı için ve ben de dönüp bakmadığımdan, sağolsun bir daha gelmiş; konu başlığı söz ile yazının alâkasız olduğunu belirtir bir yorum bırakmış. Tabii ben işin farkında bile değilim, yine gelmiş iki kelimelik bir yorum daha bırakmış. Canım benim, dönmüş dolaşmış hazaar içine sinmemiş, iki yorum daha bırakmış. Yani, bana nasıl değer veriyorsa üslubu kalın yorumlarını göstermeyi kendisine şiar edinmiş. Sonunda gördüm Ünsüz Arkadaş'ım. Artık rahat uyuyabilirsin.

Keşke, kim olduğunu bilseydim ve pek de kibar olmayan eleştirin için teşekkür edebilseydim. Ama uzun zamandır yoruma kapattığım blogumu bu seferlik özellikle senin için açık bırakacağım. Belki söyleyecek bir sözün vardır.

Sağlık ve huzur dileklerimle

VENEZUELA'NIN SOKAK ÇOCUKLARI

2011-10-05T21:18:00.006+03:00

SİZİ BİLMEM BEN ÇOK ETKİLENDİM.

Jose Antonio Abreu isimli Venezuela’lı bir piyanist, ekonomist, eğitimci, aktivist, ve politikacı 1975'de bir vakıf kurarak El Sistema diye bir programla Venezuela'da binlerce sokak çocuğunun enstruman çalmayı öğrenmesini sağlıyor. 150,000'den fazla sokak çocuğu enstrüman çalmayı öğrenmiş ve dünyanın en iyi orkestralarına gidiyorlar. Sadece başkentlerinde 30'dan fazla senfoni orkestrası varmış. Gustavo Dudamel Los Angeles Philarmonic'in şu anki 29 yaşındaki şefi de böyle bir geçmişten geliyor. Seyredeceğiniz eseri Gustavo Dudamel yönetiyor ve bu çocuklar çalıyor.

Şaşırtıcı bir not daha, Başkan Hugo Chavez de bu programa tam destek veriyor.

DARISI BAŞIMIZA.

SLOGANIMIZ : ''VAR OLMAK HAKTIR''

2011-10-03T22:33:00.004+03:00

4 EKİM HAYVANLARI KORUMA GÜNÜ

O halde ne duruyoruz? KORUYALIM

Yılın hiç değilse bir günü başlarını okşayıp, bir avuç mama ya da arta kalan yemeğimizi onlarla paylaşarak yaşam mücadelelerine destek olalım.

Unutmayalım; BİZ DE ONLARDAN BİRİ OLABİLİRDİK.

Bu duyurunun altına bir de hayvanlarla ilgili güzel söz ekleyeyim demiştim. Bin pişman oldum.İnternette şöyle bir dolaştım ve bu dost canlısı hayvanlara verdiğimiz değeri üzülerek gördüm. Allahtan onların bu sözlerden haberi yok. Kahrolurlardı.

İt güt para kazan
İt kağnı gölgesinde yürür, kendi gölgesi sanırmış
İt ol, ana olma
İt utansa don giyer
İt ürür kervan yürür
İtin (Köpeğin) duası kabul olsa(ydı) gökten
kemik yağar(dı)
İtin de atın da soylu olanı aranır
İtten kuzu doğmaz
Köpeğe dalaşmaktansa çalıyı dolaşmak yeğdir
Köpeğe gem vurma kendini at sanır
Kurt kocayınca köpeğin maskarası olur
Malını it bağrını bit yer

LA HAV LE (Bu da benden)

Minibüs Sevdam 5

2011-09-18T23:19:00.004+03:00

Bu yazımda resim ögesi kullanmayacağım. Çünkü, aranızda ''AAA Minibüs mü? O da nasıl bir şey acep'' diyecek kimse kalmadı Allah içün. Binmese de görmüşlüğü vardır herkesin.

Anlatacağım olay çok taze değil. Ama kısmet bu güneymiş. Öncelikle, yazacağım olayla ilgili fikrimi belirtmek isterim: Trafiğin en yoğun olduğu iş dönüşü saatlerinde, bu tür toplu taşıma araçlarında görmek istemediğim bir tür insan tipi vardır. Bunlar koloniler halinde ara duraklardan araca yığış yığış çoluk çocuk binerler. Hanımların dişlerinin arasına sıkışmış çörekotları, maydonozlar henüz sindirim sisteminin çarkına girmemiştir henüz. Kakara kikiri halleri ve muhabbetleri bir kabul gününden dönüyor olduklarını kanıtlar. Bunların en büyük özelliği, ayakta durabilecek yaşa gelmiş çocuklarını bile kucaklarına alarak ''ÇOCUKLULARA YER VERİLİR'' tabelası gibi genç beylerin önünde durmalarıdır. Yollarda zorla yürütülmeye çalışılan çocuklar bu tür araçlara binince birden ana kucağı yüzü görüverirler.

Yine böyle bir curcunanın akın ettiği o minibüslerden birinde ben de vardım. Kucaktaki ergeni sırf annesinin oturma bileti gibi görmemesi için davrandım ve GEL CANIM SEN BENİM KUCAĞIMA, ANNEN RAHAT RAHAT DURSUN AYAKTA dedim. Annenin çatılan kaşları ve bozulan plânı beni bihayli eğlendirecekti. Lâkin anne derhal itiraz ederek ''Yok teyzesi siz rahatsız olmayın'' dedi ve ön sıralardan bir bey hanıma yerini verdi. Zafer gülücükleriyle yerine oturan hanım kucağına da çocuğunu oturttuktan sonra bir dizi film müziği ile çalan cep telefonunu açarak muhabbetlerin en derinine daldı gitti.

Az gittik, uz gittik, zigzag çizdik, düz gittik, salâvatlar getirdik. Bir anda ortalık karıştı. Minibüs şöförü küfürler etmeye başladı. Tam ''Bir küfür bu kadar kötü kokar mı?'' diyordum ki içimden, Aman Allahım minibüsün havası çarşı tuvaletini geçti. Benim kucağıma oturtma talebinde bulunduğum yavrucağın sevgili annesi yumruğunu sıkmış, çocukcağızın omuz başlarını zımzıklıyordu. Onların oturduğu bölge olay mahalli gibi boşaltıldı. Meğer çocukcağız bozulan barsağına söz geçirip def-i hacetini eve kadar saklayamamış. Eeee ana kucağı herşeyi görecek. Onlar apar-topar minibüsten inerken, o koltuğa gazete kağıtları serilerek yolumuza devam ettik gittik.

Galiba o gün için Allah'ın sevgili kuluydum. O çocuk benim kucağımda olabilirdi. Başıma gelecekleri düşünmek bile istemiyorum.

Kekoş'uma

2011-09-13T23:40:00.005+03:00

Özlemlerimi topladım kalbime

Seninki bir başka CANIM

Her gidenle yüreğim sızladı da

En çok sende yandı canım.

Hani Sen demez miydin ;

Ben hep yanındayım.

Sımsıcak kollarında

Korkardı Sen'den korkularım.

Özlemlerimi sakladım kalbime

Seninki bambaşka CANIM.

RAYUŞ'UNDAN

Beyin gücü

2011-09-02T23:13:00.007+03:00

Hepimiz ''Biyonik Adam'' olmuştuk; fotoğraftaki bileklikleri taktıktan sonra. Sokak röportajlarında insanlar bilekliğin kerametini anlatıyorlardı. Bırakın sokaktakileri, tansiyon problemi yaşayan arkadaşım bu bileklik sayesinde artık tansiyonunun normale döndüğünü söylüyordu. Kendisini iyi hissetmesiyle sınırlı değildi bu tesbiti; tansiyon aletindeki göstergeydi.

Bugün bilekliğin üreticisi Avustralya'lı Power Balance, bilimsel bir kaynağa dayanmayan ürünün placebo etkisi yarattığını söylüyor. Dünyaca ünlü basketbolcu ve sanatçılarla yaptığı tanıtım, bilekliği bizim eve bile getirdi.

Şimdi ne olacak? Bu bilekliği takanların vücut dengeleri bir günde bozulacak mı? Hiç zannetmiyorum.'' Kim ne derse desin bileklik sayesinde tansiyonum normale döndü'' diyen arkadaşımın halâ bileğinde bilekliği. Ve birçoğu. . .

Beynimiz ve yüreğimiz arasında sıkı bir dostluk köprüsü oluşturduğumuz sürece hiç birşey bizi yıkamaz. Bunu iyice anlamış bulunmaktayım. Ne verirsek onu alıyoruz ve alacağız.

Beyin gücü; keramet burada.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Beyleer toparlanalım

2011-05-12T21:27:00.000+03:00

Bugün yine yollardaydım. Gah-i uyudum, gah-i uyandım. Yol uzun olunca ve soğuk bir evden kaloriferi cayır cayır yanan bir otobüse binince, iliğim kemiğim ısınmış bir halde fosur fosur uyudum. Birbirine tarak gibi geçen göğüs ve sırt kafesi kemiklerim birer birer çözüldü, iki beden genişledim.

Yarı mahmur, ikinci etap yolculuğum için bindiğim dolmuşun arka koltuğunda tek kişilik yer vardı. Yani dördüncü kişi olarak ''Ne şanslıyım'' duyguları içerisinde yerime oturdum.

Az gittik, uz gittik, paramı toparlayıp verdim. Elimdeki poşetleri düzenledim ve dışarıya baktığımda epeyce yol aldığımızı gördüm. Yani, neden sonra; kendime geldiğimde bir de ne göreyim? Sanki koltuktaki diğer üç yolcunun yarısı kadar ücret ödemişim gibi bir hal-i perişanlık içerisindeyim. Koltuğun ucundayım, düştüm düşeceğim. Diğer yolcuların hepsi erkek ve ellerine kaynak yaptırdıkları cep telefonlarıyla kimi iş, kimi kız tavlama peşinde kendilerinden geçmişler.

Evlerinde diledikleri kadar rahat oturma özgürlüğüne sahip olsalar da, özellikle er kişilerin taşıma araçlarında kurbağa prens gibi oturmalarından nefret ediyorum.

Lütfen beyler biraz toparlanalım.

Oh be biraz rahatladım. (Kendim söyleyip kendim dinlesem de) {:-))

Sağlık ve huzur dileklerimle.

29 Nisan 1987

2011-04-29T23:50:00.005+03:00

Türkiye güne heyecanla uyanır.

Türkiye- İngiltere 1988 Avrupa Şampiyonası ön eleme maçı oynanacak. Takımımız, güçlü rakibini ''Hiç değilse bu sefer'' yenebilme arzusu içerisinde. Her yerde neredeyse konuşulan tek konu bu. Daha önce oynanan maçta 8 gol yemenin uğursuzluğunu İstanbul'a fatura eden yöneticiler, maçı apar- topar İzmir Atatürk Stadına taşımışlar. Sahaya kurşun döktürmüşler(Bu da benim rivayetim) .Yani, neredeyse beşikteki bebeler bile bu maçı bekliyor.

Oysa, bizim evde başka birşey daha bekleniyor. Onbeş günlük yoldan gelecek, Tipini, sesini, her şeyini merak ettiğimiz Oğul'cuğum. Yapılan tüm hesaplamaları alt üst edip, beni 15 gün ''Yalancı Çoban'' durumuna düşüren, her ayağa kalktığımda meraklı bakışlarla karşılaştığım günlerin sonuncusu.

Nihayet işte O gün, akşam ezanı ve sağdan soldan gelen maç çığlıkları arasında çıkıp geliverdi: Asık yüzlü, uzun saçlı (neredeyse sakallı), uzun tırnaklı, mis kokulu, tiril tiril titreyen bir ses , aramıza katılan yeni bir nefes. Hem de sıkı bir futbol meraklısı .

24 yıl nasıl geçti habersiz. Şaka değil, gerçekten habersiz. Nihat Aşar'ın sözleri ve Teoman Alpay'ın bestesiyle dillerimizden düşmeyen şarkıdaki gibi.

İyi ki doğdun, aramıza katıldın Yavrum. Yolun açık olsun.

Not: İzmir'de oynanan maçın sonucu 0-0 dı.

Ebem kuşağı

2011-04-17T23:10:00.003+03:00

Her ay evimize giren ''Bilim Teknik'' dergisi, bu ay da çamaşır makinasının üzerindeki yerini aldı. Aklımızın en çok çalıştığı iki halimizden birini gerçekleştirdiğimiz bu mekânda geçirdiğimiz zaman sürecinde okumak adetimizdir.

Dergide gökkuşağı ile ilgili ilginç bir yazı vardı. Gökkuşağının oluşumu( güneş ışınlarının, yağmur bulutundan düşen su damlacıklarının içinden geçerken kırılıp, yansıması ) , aynı anda iki gök kuşağı oluşabilmesi . . . gibi, gibi. . . Zevkle okudum. Bu arada bilgilerimizi bir kez daha tazelemek amacıyla renklerini sıralayıvereyim:Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi,, lacivert ve mor. Yani toplam yedi renk. Şayet ikinci gök kuşağı da oluşmuşsa onun renklerindeki sıralama ilkinin tam tersi oluyormuş. Niye yalan söyleyeyim bunu bilmiyordum.

Neyse, yine okudukça aydınlandım, aydınlandıkça okudum. Lâkin bir yerde takıldım kaldım. Çocukluğumda da duymuştum bu tanımlamayı; ebemkuşağı. Gökkuşağının öbür adı. Ebelerin böyle en olmadık olayların içinde yer almalarına hiç mi hiç aklım ermiyor. Yaradanın gökyüzünde gerçekleştirdiği bir doğa olayı ve harikası gökkuşağı, neden ebelerimizin kuşağı oluyor. Olayın doğumla alâkası yok. Beyaz formasının üstüne yedi renkli kuşak takmış bir ebe de görmedim bu güne kadar. Belki de argo dilde kullanılıyordur ebemkuşağı. Hani ''Yok ebenin . . .'' der gibi . Şayet durum buysa, yazık oluyor ebelere. :-))

Sağlık ve huzur dileklerimle

gözlük- lerim.

2011-02-27T23:39:00.002+02:00

Sevgili Eşim, Dostum, Yandaşım,

(Kaldıysa)

Sizlere tıb dünyasındaki en son gelişmelerle geldim.

Fi tarihinde, hatırlamazsınız: Çifter çifter taktığım gözlüklerimden bahsetmiştim. Miyop- hipermetrop derken, güneşin tüm zararlı huzmelerinden nasibini alan zavallı gözlerim ve ben, güneş gözlüğü keyfi yaşayamadan bugünlere geldik.

Bilen bilir ne var gözlük sözünde. Kışın soğuktan sıcak bir mekâna girmenin ne demek olduğunu, pişen yemeği kontrol etmek için kapağı kaldırılan tencerenin karşısındaki buğulu bakışları biz dörtgözgiller biliriz. Aaaah ah.... la başlayan daha nice mağduriyetimizden bahsedebilirim, akşamın şu ilerlemiş saatinde. Ama duygu sömürüsüne gerek yok. Çünkü neden???? :-)))

Yakın ve uzak göz kusurunu aynı anda düzelten lens icad edilmiş. Evet evet, hatta şu an ekrana o şirin ve küçük denizanası kılıklı şeffaf göz elbiselerimle bakıyorum. Benim için asrın buluşu. Burnumun üzerinde sürekli düzelttiğim gözlüğüm yok artık. Ama olmayan gözlüğümü düzeltmeye çalışan ellerim sadakatle görevini yerine getirme çabasını sürdürmeye devam ediyor.

İlk günler takıp çıkarmakta zorluk çektim doğal olarak. Çünkü gözbebeğimle değil bu kadar samimi olmak, cam bölmeler gerisinde bi hayli resmîydik. Şimdi adeta içli- dışlıyız. Resmen parmağımı gözümün içine sokuyorum, sevgili lenslerimi takabilmek için.

Sözün özü; benim durumumdaki tüm göz kusurluların bundan haberdar olmasını istiyorum.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Hoş geldin oğlak gribim

2011-02-01T22:49:00.005+02:00

Artık alınmaya, kırılmaya başlamıştım ki nihayet geldi benim de gribim. Herkes keçi dese de bana özel tasarlanmış virüslerimi birer birer bünyeme aldım, kabul ettim.

Grip sözcüğünün tıb dilindeki anlamı hepimizce malum. Ben duygusal açıdan irdelemek istiyorum: Biliriz; bir çoğumuzun ismi kimliğinde hatalı yazılmıştır. Nüfus idarelerinde bu işle görevli ''isim babaları'' mevcuttur. Kızına Cevriye ismini uygun gören, aylarca bunun için sayfalar çevirip, istiareye yatan ana-babaların kimliği ellerine aldıklarında kızlarının Fevriye olduğunu görmeleri son derece doğaldır ülkemizde. İstediğin kadar fevri-ye ol, o öylece alın yazısı gibi kalır.

Bu noktada, gribe dönersek; garipin telaşla yazılmışı gibi geliyor bana. Gerçekten insan tam anlamıyla garipleşiyor. Böyle bir bakış olamaz, şehla- baygın karışımı. Geçmişine özlem duyan gudubet bir ses ve teselli bulamayan bir burun.

Bir de tarihçesine bakalım sevgili gribin. Aklımda kaldığı kadarıyla, en eski ve klasik türü paçavra. Zamana ayak uyduramayanlar halâ griplerine paçavra diye hitap eder. Sonraları, ülkelerle anıldı, insan ismi gibi: Asya, Çin, Min. . . . Günümüze doğru hayvanlaştı; kuş, domuz ve en son keçi...

Sonuncusu bana sevimli geldi doğrusu; burcumla akrabalık ilişkisi olduğu için. Gelsin diye çok bekledim. İki pencere arasına (ceryana karşı) oturdum, buz gibi havada ince giysilerle sokağa çıktım, banyoda duşu soğuğa ayarladım. Yok yok yok. Tam ümidimi kesmiş, sıkı sıkı giyinerek markete gidiyordum ki O'da ne! İçim titremez mi? :-))

Neyse, yazımı burada noktalayıp, ateşime bakmaya gideyim. Bu yazdıklarım pek de hayra alamet gelmedi bana.

Bari sizler sağlıkla kalın.

Türkülerin dili

2011-01-25T23:04:00.002+02:00

Erzurum yöresine ait çok sevdiğim bir türküden yola çıkarak bir yerlere geleceğim:

İlk kıtası şöyledir:

Mavi yelek, mor düğme,

Yine düştün gönlüme,

Her gönlüme düşende,

Kan damlar yüreğime.

*

Yandaki resimde görüldüğü üzre, mavi bir yeleğe normal şartlarda mavi düğme dikilir. Şu güzelim yeleğe Allahaşkına mor düğme yakışır mı? Eeee işin içine aşk, meşk durumları girince değil mor düğme, çay- kahve- yemek lekesi bile ilham olabiliyor demek ki insanoğluna . Üstelik bu sakil yelekli yar gönüle düşmeye görsün, kan damlatıyor yüreğe. Breh breh.

Allah kimseye; zevklerinden, değerlerinden hatta kendisinden vazgeçirtecek sevdalar vermesin. Yani Tanrı O'nu baştan yaratmasın. Bu ne kötü bir durum. Bir sabah uyanıp da aynaya baktığında farklı bir görüntüyle karşılaşmak; eskisinden güzel bile olsa aslından uzak. Bu tür güzelliklerin aldatıcı ve geçici olduğuna inandım her zaman. Uç uçabildiğin kadar, sonunda yorulup bir yere konacaksın ve kanat çırpamayacak hale geldiğin an tutunacağın dalın ne kadar sağlam olduğunu bilemeyeceksin.

Zaten türkünün bundan sonrası da ''Vay ben ne halt ettim'' gibisinden devam eder gider:

Ağam ben nasıl edim,

Saz getir fasıl edim,

Çok da güzel değilsen

Gönüldür nasıl edim.

Sağlık ve huzur dileklerimle

Yaşama dair

2011-01-24T21:55:00.007+02:00

Bugün duyduğum ve durup düşündüğüm, çok anlamlı bir söz:

YAŞAMA YILLAR KATMAYIN, YILLARA YAŞAM KATIN.

Kim söylemişse güzel söylemiş.

Minibüs sevdam 4

2011-01-23T21:30:00.002+02:00

Cana can katan minibüs maceralarım bir hayli birikse de elim varıp yazamadım. İnşallah bundan sonra yavaş yavaş kafamı toparlayıp sana anlatacağım Blog'cuğum. Senden başka ilgilenen olmayacağına adım gibi eminim. Analyticsee göre, son nefesini vermiş hastanın elektrosu gibi dümdüz bir çizgiden ibaret okurgillerim.

Minübüslerimiz; hani şu meşhur 77 milyon nüfusumuzun küçük bir kesiti. Her yaş ve sınıftan insanın samimi bir ortamda biryerlere ulaşmasını sağlayan kimi kırmızı kimi mavi berelilerimiz. Kuyruklar oluşturup beklediğimiz , binince kendimizi güvende hissettiğimiz(nedense?).Elden ele bir ahenkle paralarımızı uzatıp aynı ahenkle üstünü aldığımız 17-21-32 kişilik poliüretanlı haydi bineklerimiz.

Şöför kontak anahtarını çevirdiği andan itibaren başlayan cep telefonu çıkartma hareketliliği görülmeye değer. Sanki önce çıkarana bir ödül verecekler. Amanıñ, ne konular, ne derin muhabbetler, ne ocak söndüren dedikodular.... Hangisini dinleyeceğini şaşırıp kalıyor insan. Tabii bu toplu hareketin içinde tek eliyle direksiyonu çeviren kaptanı da unutmamalıyız. Yaşa, başa bakmaksızın %90 ından apaçi dansı müziği yükseliroldu son zamanlarda.

Asıl anlatmak istediğim konuya bir türlü yaklaşamadım. En iyisi pat diye içine girivereyim:

Cam kenarında oturmayı severim ve mutlaka az da olsa camı aralarım. Geçtiğimiz günlerden birinde yine aralık camdan yüzüme esen temiz havayla mest olmuş giderken, yanımda oturan hanımın rahatsız olduğunu söylemesi üzerine camı kapattım. Az gittik uz gittik, giderek kalabalıklaşan ortamda oksijen kıtlığı baş gösterdi ve ayaktaki yolcular camı açmamı istediler. Ben, yanımdaki hanımı işaret ederek talepleri O'na yönlendirdim. Beni aşan bir tartışma, hatta kavga başladı. Yanımdaki hanıma sonunda o klasik tavsiyede bulunuldu. ''Madem öyle taksiye bin.''

İçin için düşünmeye başladım. Bu durumda kim haklıydı? Hoş, ben azınlık da olsa yanımda oturan hanımdan yana tavır sergileyerek camı açmadım. Aslında her iki taraf da haklıydı. Hastanın halinden ancak hasta anlar derler. Diğer yanda, kaynama noktasına gelmiş, bunalmış insanlar.

Yaşamda bu tür başka örnekler yok mu? Her iki tarafın da haklı olduğu, ama kavga ve gürültüyle, hoşgörüsüzlükle neticelenemeyen neler neler yaşanıyor.

Onun için herkese sağlık ve huzur diliyorum.

Kulis

2011-01-17T22:01:00.005+02:00

Yaşam bir tiyatro sahnesidir

derler,

bazıları kuliste oynamayı

tercih ederler.

Rayegân Yaşar

Yeni bir yıl, yeni bir yaş

2011-01-14T23:11:00.004+02:00

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman
içinde Oğul'cuğum bana bir Blog açıvermiş. Gelin görün ki
ihmale uğrayan, bakımsız kalan bu güzelim bloga kâh bir süpürge ile temizlik yapmaya, kâh bir kutu lokumla gönül almaya gelmişim. Çok ayıp etmişim.

Sessiz sedasız yine, yeni bir yıl daha geliverdi. 2010 u hazmedemeden 2011 den yemeye başladık. ''Yeni Yıl Obezitesi'' diyorum ben. ''Diyetisyen'' dediğin buna çare bulur. Kibrit kutusu kadar peynir, altı bardak su... işe yarar mı bilmem.

Bu arada, yeni yıl sağı gösterirken, yeni yaş da solu çakıveriyor insanın gözüne . Hele bir de resimdeki çilekler kadar çoksa. Olsun! Deriz ya; önemli olan hissettiğimiz yaştır. O'nu hep genç ve diri tuttuğumuz sürece; otobüste bize yer veren olmaz. (Şaka şaka)

Yeni yıl inşallah tüm dünyaya barış, mutluluk ve huzur getirsin.

Yaşam her şeye rağmen güzel.

Yaşam

2010-11-12T22:33:00.005+02:00

Duydum ki blogum bana küsmüş, haksız da değil hani. Bir kutu lokumla gönlünü almaya geldim.

Bugün yaşama dair birşeyler yazmak geliyor içimden: Her geçen gün biraz daha kirlenen toplumumuzdan ve eksilen insanlığımızdan. Karnındaki bebeğini hiçe sayarak yolun ortasında katledilen bir eşin akıl almaz dramı. Beş parçaya bölünmüş sevgilinin poşetlenmiş cesedinin farklı çöplüklere terkedilmesi. Kameralarla tesbit edilmiş yüzlerce trafik kazası. Bir aile fertlerinin evlerinde ölü bulunması . . .

Nereye gidiyoruz? Nedir bizi bu kadar gaddar ve acımasız yapan? Sevgi, saygı beklerken nedir bunca kin, hırs? Cinnet mi geçiriyoruz?

Yine cumartesi, pazar telaşı sardı bizi. Sokağımıza o pis suratlı çocuklar, yanlarında kocaman köpekleriyle gelip zavallı kedileri parçalamaları için peşlerinden koşturacaklar. Şimdiden çeteleşen bu çocukların eline mi emanet edeceğiz ülkeyi. Yaşamımın hiç bir döneminde bu kadar karamsar olmadım.

Her kesimiyle, zıvanadan çıkmış bir toplum görüntüsü sergiliyoruz. Tarihteki örneklerine bakarsak; aslımıza ve özümüze dönmemiz için bize bir felaket gerekiyor.

Sevgili blogum, şimdi anladın mı uzun zamandır neden yazmadığımı? Oysa ben sana hep güzelliklerden bahsetmek isterdim. Ama yok yok yok. Ne yana dönsem çirkinlikler görüyorum.Bu kadarı da olmaz ya.

Teşekkürler Şili

2010-10-14T22:59:00.006+03:00

Meğer ne hasret kalmışız; insan yerine konup, insan muamelesi görmeye. Yerin 700 metre altından birer birer çıkartılan maden işçilerine verilen değer, her ülke vatandaşına nasip olur inşallah.

Sabahın erken saatlerinde başlayan operasyonu izlemek üzere saatimizi kurup televizyonun karşısına geçtiğimizde, bizim de yüreklerimiz pır pır atıyordu. Binbir incelikle oluşturulmuş kusursuz organizasyon, her türlü aksaklık hesaba katılarak yapılmıştı. Uzun zamandır böyle bir heyecan yaşamadım. Karmaşık duygular içinde; orada olup, o sinerjiyi ben de paylaşmak, bir an için Şili'li olmak istedim. Tek kelimeyle muhteşemdi.

Aslında yapılan, olması gerekendi. Ama ne acıdır ki; nasıl bir dünyada yaşıyor ve yaşatılıyorsak , bizler bu olayı ''helâl olsun'' nidalarıyla, değerini yitirmiş bir canlı türü olarak izledik. Sıfatımız değişmese de, sezon sonu indirime girmiş giyecekler gibi değer kaybetmişiz haberimiz yok. Kapış kapış gidiyoruz.

İşte bu yüzdendir; Şili'ye teşekkürüm. Bize özümüzü hatırlattı: Bir zamanlar insandık.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Yaşamın sırrına ermişler

2010-09-26T23:43:00.002+03:00

Biz istediğimiz kadar ugh mugh diye dalga geçelim. Başlarındaki tüyleri, savaş boyalarını, dumanla haberleşmelerini tiye alalım.
Barış çubuklarını, yarı çıplak hallerini , tamtam danslarını , ilkelliklerini gülmece konusu yapalım.
*
Bildiğim şu ki ; onlar, tek dişi kalmış medeniyet canavarının pençesine düşmüş bizlerle eğleniyorlar. Yaşamı çoktan çözmüş, özetini çıkartmış da bizlere öğretmeye çalışıyorlar:
*
Arkamda yürüme, ben öncün olmayabilirim.
Önümde yürüme, takipçin olmayabilirim.
Yanımda yürü, böylece ikimiz eşit oluruz.

********

Son ırmak kuruduğunda,
Son ağaç yok olduğunda,
Son balık öldüğünde;
Beyaz adam paranın
yenmeyen birşey olduğunu anlayacak.

********

Beyaz adam gördüklerini anlatmak için çok sözcüğe sahiptir.
Fakat gerçeği söylemek için çok söz gerekmez.
*

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Sade kek

2010-09-13T22:37:00.012+03:00

Herşey cep telefonuma gelen bir mesajla başladı. Diyordu ki ''Bir ev, bir araba ve 1.500 TL kazanmak istiyorsanız hiç ücret ödemeden falanca numaraya hemen msj. gönderin. Daha önceki bir yazımda da belirttiğim gibi; bilumum şans oyununa , düzenine pek meraklıyım ( Bunun nedenini araştırmak için bir gün kendimi kanepeye yatırıp, başucuma oturup kendimi sorgulayacağım. Gerekirse çocukluğuma kadar ineceğim.)

Neyse, gözlerim parlamış bir vaziyette, madem bedavaymış diyerek mesajı yolladım. Anında bir yanıt geldi. ''Arabanızın anahtarını almak için şimdi ikinci aşmaya geçip falanca numaraya msj. yollayın. Bedeli 2.40 TL. Tamam şans oyunu deyince gözlerim yuvalarından uğruyor ama çok şükür o gözler oyuna gelemeyecek kadar da açık aynı zamanda. Bu iş buraya kadar dedim ve kendimce konuyu kapattım. Lâkin, onlar kapatmıyor. Beş dakika arayla ''Evinizin tapusunu almaya niye gelmiyorsunuz?'' gibilerinden kışkırtıcı msj.lar geliyor da geliyor.

Haydi, dedim bu da son ama. Msjı. yolladım. Bu kez farklı bir yanıt geldi. Bir internet adresine yönlendiriliyordum. Oradan şifremi almam ve artık çekilişi beklemem söyleniyordu. ''Hah be şöyle'' diyerek bilgisayara yöneldim. Şifre almak üzereydim ki bunun da bir ücreti olduğunu duyunca çok sinirlendim. Bu kadarı da fazla diyerek konuyu kafamdan silip, kendime yeni bir göbek adı buldum ''KEK''.

Çekiliş gününe kadar mesajların ardı arkası kesilmedi. ''Geç kalmayın.Son 20 dakika '' diyen mesajları ben silmekten yoruldum. Abartmıyorum ben 50 ye kadar sayabildim. Dahasını siz hesap edin. Bunun yanısıra yine bir başka numaradan gelen israrlı mesaj ''Kuruluşumuzdan kol saati kazandınız şu numaraya kaydınızı yaptırın'' demez mi? Hayır, niye duvar saati ya da başka bir şey değil de kol saati.

Yani, sizin anlayacağınız ben 2.40 TL ile ucuz atlattım. Kendime ''Sade kek'' diyorum.

Herşeye rağmen gülmeyi unutmayalım.

Gülegüle Ramazan

2010-09-07T23:19:00.005+03:00

Bir ay boyunca, hoşsohbet bir misafiri ağırladık.

O ayakkabılarını giyerken, geride bıraktığı güzel anılar yüzümüzde bir tebessüm, içimizde şimdiden tatlı bir burukluk bıraktı bile.

Ne daha fazla, ne daha az kalmasının doğru olmayacağını biliyormuşcasına, muhabbetin bittiği yerde ''E haydi artık bana müsaade'' dedi ve gidiyor.

Seneye bir daha buluşabilir miyiz? Ya da geldiğinde ben O'na aynı özeni, güleryüzü gösterebilir miyim? Dilerim; bu güzel beraberliğe ''Nerede kalmıştık?'' diyerek kaldığımız yerden devam ederiz, tutabilen- tutamayan tüm aile bireylerim ve sevdiklerimle birlikte.

Güle güle Ramazan.

Eski ağıza yeni tad

2010-09-03T23:40:00.007+03:00

Resimde görülen hayvanımızla, henüz lezzetini bilmesek de uzaktan uzağa tanışma çabası içerisindeyiz. Kendilerine angus deniyor. Görüldüğü üzre bir tanesi angus angus bakıyor işte. Büyük bir ihtimalle lisanı İngilizce. Bizatihi taa Avustralyalardan yemeklerimize ekonomik katık olmak üzere parti parti geliyorlar. Haydi hayırlısı.

Artık kasap-müşteri ilişkileri de biraz değişecek zannımca. ''Hemşerim, bana az yağlı, ince kıyım çiğ köftelik angus çekiverir misin?'' talebi ilginç olacak sanki. Çiğ köfte- angus. Veya orta yağlı dolmalık angus. Televizyonda gün boyu izlediğimiz yemek tariflerinde de durum garipliğini koruyacak. '' Yediyüzelli gram yağsız angus etini alırsınız bir güzeel.'' Yok yok henüz beynimde bir yere oturtamadım. Yemeyi hiç düşünmüyorum. Neyyyseee.

Ben bir hayvan dostu olarak bu garibanların psikolojik durumlarıyla ilgileniyorum aslında. Onca yoldan ne kadar zor şartlarda geliyorlar kim bilir. Yorgun ve sinirli oldukları; dilini bilmedikleri insanların, daha önce duymadıkları nidalarıyla (brüs mürs gibi) şaşkına döndükleri kesin. Daha önce yanlarında kesilen arkadaşları oldu mu bilemem? Ama onlar, İslami koşullarla kesilecekleri için son anlarında duyacakları besmele ve tekbirler de zavallıları giderayak bihayli korkutacaktır herhalde.

Afiyet olsun yiyenlere.

Hoşgeldin Ramazan

2010-08-23T23:45:00.000+03:00

Ne güzel, ne anlamlı bir aydır Ramazan. Özellikle bu yıl büyük bir heyecan ve merakla bekledim. Ağustos sıcağında onaltı saat aç ve susuz kalmayı başarabilecek miydim? Açıkçası üstesinden gelememek düşüncesi beni çok korkuttu. Ama korkum yersizmiş.

*
Huzur doluyum. Zaten her ramazan ben buyum. Gücümü sınıyorum, sabrımı sınıyorum ve kendimi diğer aylarda olduğumdan çok farklı hissediyorum. Bluğa ermiş bir çocuğun büyümüşlük duygularını yaşıyorum. Kendime daha bir fazla güveniyorum. Dilerim bu uzun yıllar böyle devam eder.

*
Aaaah nerde o eski ramazanlar diyenlerden değilim. Evet, onlar da çok güzeldi. Çoktaaan anı defterimin sayfalarına kaydedildi ve artık o günleri tebessümle anabilecek kadar olgunlaştım, hüzünleri aştım. Bu günler de bir gün anı olacaksa şayet, yine tebessümle anacağım güzellikler biriktirip yazmak istiyorum defterime. Haksızlık olur yoksa bu günüme.
Ailemle, sevdiklerim ve sevenlerimle paylaştığım sıcacık bir pide, mutlu olmama yeter de artar bile.
*

Bir bardak suyun ve sahip olduğum herşeyin kıymetini bilmemi sağlayan bu mubarek ayı ben sevmeyeyim de kimler sevsin.

Meğer ben ne kadar zenginmişim.
*
Sağlık ve huzur dolu nice ramazanlara.

Zıvanadan çıkmak

2010-08-08T23:47:00.002+03:00

Zaman zaman kullandığımız bir deyimdir; zıvanadan çıkmak. İtiraf edeyim, düne kadar gerçek anlamını bilmiyordum. Çıkanları görüyordum, hatta bazen ben de çıkıyordum da neyin nesidir bu zıvana merak bile etmiyordum.

Gelelim gerçek anlamına: Şekilde görüldüğü gibi, pencere camını çevreleyen pervaz kısmının birbirine geçen köşeleri imiş zıvana

Varın gerisini siz düşünün.

İki ucu açık küçük borulara da zıvana denildiği bir rivayet. Hoş, o borudan çıkmak da pek kolay olmasa gerek. Ancak, bizim zıvanamızın kaynağı pencere köşesiymiş.

Dileğim; zıvanadan çıkmış bir topluma dönüşmeden, aydınlık günlere kavuşmak.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Tepeden tırnağa espri kaynağıyız

2010-07-22T22:26:00.005+03:00

Ramazana az bir süre kaldı. Ancak, tepeden inme bir beyanat yalnız bizi değil tüm Müslüman alemini karıştırmaya yetecek sanırım. Birdenbire gündeme oturuveren meyva - alkol ilişkisi kafaları allak bullak etti. Ya bugüne kadar yenilenleri Allah affeder mi acaba? Meğer top yekun bre zındık mışız da haberimiz yokmuş. Çoluk-çocuk, yaşlı-genç AMATEM'e mi gitsek ne yapsak.

Düşünebiliyor musunuz? Trafik polisi çevirmiş alkolmetreye üflemenizi istiyor. Promil almış başını gidiyor. Polis kaşlarını çatmış soruyor '' Kaç dilim karpuz yedin?'' Siz de suçlu bir ifadeyle ''Yok Abi, armutun üstüne şeftali yedim. Herhalde fazla karıştırdım. Cezamı kes de gideyim''. Polis daha da sinirli '' Yok ya, sen karıştır meyvaları, sonra da trafik canavarı gibi çık otobana'' Bu, herhalde polis ve sürücüler arasında gelişecek, trafik tutanaklarına geçecek yeni bir diyalog silsilesi olacak.

Bir diğer ilginç konu, bu akşam haberlerinde kulağıma çalındı: Çocukların yediği bir takım abur-cubur yiyeceklerin içinde bol miktarda kurşun varmış meğer. Demek ki, bundan böyle çocuklarımıza nazara uğramasınlar diye kurşun döktürmemize de gerek kalmamış. Gıda sektörü, işi kökünden çözmüş. Elem tere fiş kem gözlere şiş diyerek gofretlerin, çıtır cipslerin içine karıştırdıkları kurşunla çoluk-çocuğumuzun selametine katkıda bulunmuşlar. Allah razı olsun.

Gülüyoruz ağlanacak halimize.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Reenkarnasyon

2010-07-09T23:55:00.010+03:00

Uzunca bir aradan sonra yine buradayım; bana ilginç gelen bir olay ve konuyla.

Yanda fotoğrafını gördüğünüz kedicik, açık büfe haline getirdiğimiz balkonumuzdan mamasını yiyip Red Kit misali ( ben yalnız bir kovboyum) yoluna devam edip gidenlerdendi. Taa ki üzerinde taşıdığı enteresan silüeti fark edene kadar. Gördüğünüz gibi bu bıyıklı ve hatta biraz da güleç yüzlü şahıs ne anlama gelir bilinmez.

Benim, sokak hayvanlarına yaşam hakkı tanımayan, hor gören insanlar için ettiğim bir bedduam vardır: ''İnşallah bir daha dünyaya gelirsen sokak hayvanı olursun.'' İlk aklıma geliveren; bu değişmez bedduamın isabet ettiği bir şahsın ibretlik görüntüsüdür oldu. Sanki lâyık olduğu yeri bulmuş gibi. Size de ilginç gelmiştir, umarım.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Not: Blogumu yorumlara kapattım. Lütfen yanlış anlamayın. Diğer blog arkadaşlarıma gereken ilgi ve özeni gösteremediğim için, yapılacak her yorum beni mahcup edecektir. Anlayışla karşılamanız dileğiyle.

Pişti olmak

2010-05-25T23:25:00.007+03:00

Bugün dostlar beni alış-verişte gördü.

Yine üzerimde kot pantolonlarımdan biri , üzerimde rahat çizgili gömleğimle mağazalara, vitrinlere bakınarak dolaştım; havanın sıcaklığından ve yoğun kalabalıktan bunalarak.

Bir ara gözüm, hemen yanımda yürümekte olan hanıma takıldı.
''Aaaa ne tesadüf '' dedim. Bluzlarımız aynıydı. Olabilir, bunda çok da garipsenecek bir durum yoktu benim açımdan. Nereden aldığını biliyordum, o kadar. Magazin programlarında aynı giysi içerisindeki sanatçıların asabi halleri gözümün önüne geldi; ''Ne kadar abartıyorlar'' dedim kendi kendime. Bu ahval ve şeraitin bir de adı vardı onların dilinde:Pişti olmak.

İlerleyen saatler içerisinde ben de sıcaktan iyice pişmiş ve bayırları yere paralel bir vaziyette çıkar hale gelmiştim. Alacaklarımı almış, bulacaklarımı bulmuş fakat yorgunluğum hat safhaya ulaşmıştı. Alış-veriş mahallim Kadıköy'dü ve malum boğamızın bulunduğu meydana gelip, kafamı kaldırdığım anda, en üstteki görüntünün neredeyse birebirini yaşadığım iğrenç bir durumla karşılaştım. Sanki biri bize çağrı yapmıştı:''Hepiniz çizgili bluzlarınızı giyip boğanın önünde toplaşın'' kabilinden. Gözlerim karardı, midem bulandı. Böyle birşey olamazdı.

Yorgunluk mu kalır bende. En hızlı adımlarla toplantı yerinden ayrılıp, önüme çıkan ilk toplu taşıma aracına binerek bluzdaşlarımdan uzaklaştım. Eve gelir gelmez O'nu gardrobumun kışlık bölümüne astım.Hiç değilse bir süre gözüm görmesin.

Bunun adı jokerli pişti olma mı? :-(((

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Güle güle Maviş

2010-05-22T23:43:00.008+03:00

On yıl önce; evinden kaçmış, yolunu şaşırmış bir çocuk gibi balkonumuza konmuştun. Konu komşuya sorup, sahip çıkanın olmadığı için evimizin baş köşesine koymuştuk seni. İlk canlı hayvanımızdın. Ailemizin yeni üyesiydin. Küçücük bir yürektin pır pır atan.

Senin hiçbir zaman konuşmanı istemedim. Sen bir kuştun ve bildiğin dilde ötmek yaraşırdı sana. Açık pencereden gelen arkadaşlarının söyleşilerine katılmak en büyük zevkindi. Bir de şımarık şımarık dört bir yana saçarak didiklediğin galeta poşetinin hışırtısı.

Bir kafesin içinde yaşamak senin için ne ifade ediyordu bilemiyorum. Güven mi, tutsaklık mı? Şayet tutsaklıksa artık özgürsün mavişim. Uç uçabildiğin kadar.

www.fizy.com/#s/1chqoe

Şeytanın bacağı kırıldı

2010-04-29T23:42:00.003+03:00

Bugüne kadar şans oyunlarıyla, çekilişlerle didiştim durdum. Onlar kaçtı, ben üzerlerine gittim. Hiç büyük oynamadım ama hep oynadım. ''Bu sefer tamam'' duygusunu, heyecanını yaşamak benim için giderek bir zevk ve eğlenceye dönüştü. Her hafta oynadığım 1.00TL lik sayısal, şans topu gibi oyunların yanısıra marketlerin sabırla formlarını doldurup çekilişlerine katılmaktan hiç vazgeçmedim.
*
Benim bu halim aileye de sirayet etti. Bir süre önce büyük bir marketin otomobil çekilişine katıldık. Bir öğlen vakti ; kapımızı çalan postacı, imza karşılığında bu marketten gelen bir zarf uzattı elimize. Zarftan çıkan yazıda ''Otomobil kazandınız'' diyordu. Büyük bir şaşkınlık ve sevinç içerisinde ailecek zeminle tavan arasında gidip gidip geldik. Lâkin; oynamaktan, zıplamaktan yorgun düşüp yazıyı salim kafayla bir kez daha tane tane okumaya çalıştığımızda tüm keyfimiz kaçtı. En alt satırlarda yer alan ve yedek olduğumuzu belirten cümleyi nedense görmek hiç işimize gelmemişti. Matem havasıyla birlikte morallerimiz petrol çıkartacak derinliklere indi. Arabamızı kaybetmiştik adeta. Sonra asil üyeleri nasıl devre dışı bırakırız plânları kurarak işi şamataya vurup yeni çekilişlere yelken açtık.
*
Derkeeen, evimizin yakınında günlük alış-verişlerimizi yaptığımız marketten dün bir telefon geldi. Bir yetkili eşimi soruyordu. Telefonu uzattığım eşimin yüzünde bir aydınlanma belirdi. Telefonu tutmayan diğer elini kafa hizasına kadar kaldırmış tektetelli oynuyordu. Teşekkür ederek telefonu kapattıktan sonra bana ''Haydi yine kaptın çeyrek altını'' dedi. Marketin çekilişinden çeyrek altın kazanmışız. Yooo acı bir tecrübeden sonra inanır mıyım? ''İsim benzerliğidir'' dedim. Çünkü, gecenin olur olmaz saatlerinde çalan telefonumuzdan eşimin adaşı bir doktor zaman zaman aranır. (118 ovovovonsekizden sorularak) Neyse, bu kez durum yeterince gerçeklik kazandı. 12.00 gibi gelin alın demişler.
*
İlk işim Nino'ma haber vermek oldu. ''Kıh kıh kıh konser kıyafetini giy giderken'' dedi. Epey bir gülüştük. Bizimle birlikte beş talihli daha olduğunu söylemişler.'' Aceba diğerleri de bizim gibi spor mu giyinir?'' dedim kendi kendime. Eşim, bir limousinein bizim eve doğru geldiğini söyleyerek dalga geçti. Ben ''Hiç değilse servis arabalarını gönderebilirlerdi'' deyip sitem ettim sevgili marketimize. Yola çıktığımızda fotoğraf makinasını almadığımıza hayıflandık. Eeeee, bu bir ilk.
*
Marketimizin açıl susam açıl kapılarından geçtiğimiz anda büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Günlük market hali hüküm sürüyordu. Danışmadaki bayanın böyle bir durumdan haberi bile yoktu. Telefonla görüştüğü yetkili sonraki bir saatte ödülü alabileceğimizi söyledi veee evet :

Şeytanın bacağını kırdık.

(Maksat muhabbet)

Sağlık ve huzur dileklerimle

resim porttakal.com dan alınmıştır

Haftanın günleri

2010-04-18T22:13:00.004+03:00

Son yazı başlığımın etkisinde mi kaldım ne oldum, yazmayalı bir ayı geçmiş. Sizler de benden ümidi kesmişsinizdir. Ne yapayım; kendim yazar kendim okurum. İnsanın kendi kendine muhabbet etmesi de çok zevkli aslında. Ancak, yüksek sesle olmamak şartıyla. :-(((

Haftanın günleri yedidir yedi

Yedidir sayın bakın yedidir

Sayın bakın yedidir yediiii

İlkokulda, haftanın günlerini öğrenmek amacıyla olsa gerek bu şarkıyı hepimiz söyledik. ''Hayır ben söylemedim'' diyeniniz varsa ''Ya kızamıktan, ya kabakulaktan raporlu olduğun zamana denk gelmiştir'' derim. Yani kaçarı, göçeri yok.

Ben bu ve diğer okul şarkılarımızı nedense pek bir içli okurdum. Gören, duyan; Orhan Abi'den ''Batsın bu dünya''yı söylüyorum zannederdi herhalde. Bu hassasiyetim geçti mi? Hayır. Ne zaman bir çocuk korosundan çocuk şarkıları dinlesem gözlerim Heidi gibi tiril tiril dolar. Hiç de ağlak bir insan değilimdir aslında.

Gelelim haftanın günlerine. Ne olduysa, ne bittiyse artık haftanın günleri benim için ikidir iki.

Pazartesi- Pazar. Aradaki günler neredeler hiç bilemiyorum. Rahmetli anneannem bunu bir çok konuda olduğu gibi ahir zaman alameti olarak değerlendirirdi kırk yıl önce. Doğruluğu ispatlanmadığı için ben böyle bir saptamada bulunmayacağım. Hani günü uykuda geçiren bir insan da değilim. Sabah 7.30 Akşam 24.00 arası günü dolu dolu yaşamama rağmen aradaki günleri rüya hızında nasıl tüketiveriyorum. Bir bilen varsa lütfen açıklasın.

''Zaman su gibi akıp gidiyor'' benzetmesi hep yapılır. ''Rüya gibi geçen yıllar biraz durun durun biraz '' hemen aklıma geliveren bir şarkı. Demek ki tek şikâyetçi ben değilim. Peki, tesbit doğru ise çözümü ne? Ne yapmalıyım ki Pazartesi- Salı-Çarşamba-Perşembe-Cuma ve Cumartesinin varlığını hissede hissede yaşayayım. Nerde hata yapıyorum da bu altı günü hatırlayamayacak kadar çabuk tüketiyorum.

Ben bu konuyu araştırmaya devam ederken sizlerin de değerli önerilerinizi bekliyorum.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Dut yemiş bülbül

2010-03-02T22:24:00.010+02:00

Kalıplaşmış sözlerimiz, deyimlerimiz vardır. Söylerken gerçek anlamını düşünmeyiz bile; öyleyse öyledir der geçeriz. Önemli olan anlatımımızı pekiştirmektir. Örneğin; Dut yemiş bülbül. Konuşmayan bir insanı anlatabilmenin en etkili tanımı. Acaba gerçekten dut yiyen bülbül sus-pus olup oturur mu? Şayet durum böyleyse, erkek bülbüller akşam iş dönüşü poşet poşet dut taşır sevgili zevcelerine.

Aslında dile getirmek istediğim konu bu değildi. Lâf lâfı açtı. Bunu peşrev kabul edelim. Esas konu; bir süredir pazar esnafının keyfini kaçıran can sıkıcı yasak: Artık pazarlarda esnafların malları ile aralarında yüksek sesle kurdukları duygusal söyleşi bitti. Balıkçılar; devlet memuru ciddiyeti içerisinde balıklarını suluyorlar. Heheyt be hamsiye gel hamsiyeee nidaları, içlerinde onyüzbin baloncuk gibi patlıyor. Bunu yüzlerinden okumak hiç de zor değil. Onların bu dut yemiş bülbül halleri benim de canımı sıkıyor.

Oysa ki kendimi en halsiz ve keyfsiz hissettiğim zamanlarda bile pazar esnafının bu coşkulu nidaları bana canlılık vermiştir.Pazardan çıkarken kendimi şarjdan çıkmış cep telefonu gibi enerji dolu hissederim. Daha doğrusu hissederdim. Yazık oldu.

Yurdum insanı dalga dalga susmayı öğreniyor.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Minibüs sevdam 3

2010-01-17T21:09:00.009+02:00

Çalışma hayatının ilk ayları, ilk yılları zor geçer. Artık özgürlük bitmiştir. En sevilerek gidilen işyerinde bile; ''Yarın canın istemezse gelme'' denmediği için, kendinizi kapana sıkışmış gibi hissedersiniz. Evlilikte bile bir nişanlılık (alışma) dönemi varken, işe paldır küldür giriverirsiniz. Zaman içinde, ailenizden çok gördüğünüz çalışma arkadaşlarınızla ikinci bir aile oluşturup mutlu, mes'ut çalışıp gidersiniz. Ama, alışma süreci içerisinde bunalır durursunuz.

Anlatacağım olayı , böyle sıkıntılı günlerimden birinde yaşadım:

Yorgun argın biten bir iş günü akşamı İstanbul'un Avrupa yakasındaki işimden evime gitmek üzere bindiğim minibüsün kanepesine kendimi attığımda, son derece mutsuzdum. Ertesi günün

bugünden farksız olmayacağı düşüncesi ise başlı başına bir umutsuzluk kaynağıydı.

Minibüs muavininin, pazarcı çığırtkanlığıyla tıka basa doldurduğu aracımız yola çıktığında hava iyiden iyiye kararmıştı. Uzun bir süre yer yer tıkanan, açılan trafikte yol almaya çalışırken, şöförümüz ani bir hareketle minibüsü yolun kenarına çekti. Karşı yönden gelen bir başka minibüsün ikazıyla çevirme (trafik polislerince yapılan ayakta yolcu kontrolü) olduğunu öğrenen kaptanımız, A planını uygulamaya koyuldu.

Torpido gözünden çıkan dört- beş tane havlu, aracın dikiz aynalarına bağlandı. Kaptan, bir lider edasıyla biz yolculara talimatını verdi. ''İlerde polis aracının önünden el çırpıp şarkı söyleyerek geçelim de bizi gelin alayı sansınlar. Akşam akşam ne siz ne de ben mağdur olmayayım.''

Bir anda yüzüme kan, yüreğüme can geldi. Benim gibi tüm yolcuların da. Meğer hepimizin böyle bir etkinliğe ihtiyacı varmış. Oturanı, oturmayanı başladık el çırpmaya. Bir de türkü tutturduk. Türkü bittiğinde polis çevirmesini çoktan geçmiştik. Ben dahil tüm nekbet suratlar ışıl ışıl gülüyordu loş minibüs ışıklarının altında.

İşte bu yüzdendir: Minibüs sevdam

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Maya takvimi

2010-01-14T22:52:00.009+02:00

Yakın zamana kadar bildiğimiz iki çeşit takvim vardı; 1) Miladî, 2) Hicri.

Gözünü sevdiğim Saatli Marif takviminde görürdük bu ikiliyi. Hergün yeni felâket senaryoları yaratmayı huy edinmiş bir takım densizlerin icadı, bir de maya takvimi çıktı başımıza. Oysa ki maya bizim için; poğaçalarımızı, çöreklerimizi kabartmaya yarayan şirin bir şeydi. Maya derken yüreğimiz kabarıyor artık.

Felâket tellalları, Maya takvimine göre 2012 de kıyamet kopacağı çığırtkanlığını devam ettirirken, yazarlar, senaristler de yeni bir konu bulmanın heyecanı ile tüm yeteneklerini ortaya koymaktan geri kalmadılar maşallah. Geçtiğimiz ay ''2012'' adlı bir film acele tarafından gösterime girmiş. Sinemadan çıkanların gözleri yuvalarından bir karış önde gidiyormuş.

Ben inatçı kimliğim ve kişiliğimle buna başından beri karşı çıkanlardanım. Bir zamanlar kuyruklu yıldız korkusu ile yatıp kalkan insanoğlunun, şimdi de maya takviminin bitişiyle yaşamın sona ereceği endişesi taşımasına üzülerek seyirci kalıyorum. Yapabileceğim başka bir şey yok.

Güya Marduk diye bir gezegen gelip gelip bize çarpacakmış. Ayol, halâ yürürlükteki gezegenlerimizin sayısını sabitleyemedik. Nereden çıktı bu efsanevi gezegen. Üstelik bir de tarihi bile belli 21 Aralık 2012. Yakında saatini de söylerler.

Amerika'da geçtiğimiz yıllarda bir toplu intihar eylemi gerçekleşmişti. Az buz değil binlerce insan ölmüştü. Nedeni yine bir kıyamet senaryosu . ''Aman biz kalabalığa kalmayalım, önden gidip yer kapalım'' mı dediler, ne dedilerse? İçlerinde aydın tabir edilen okumuş (doktor, mühendis,...) insanlar da olan bu niyazi grup yenilerine örnek olmalı.

Maya takvimini yazanların 21 Aralık 2012 den sonrasında belki de mürekkebi bitti. Olamaz mı? {;-)))

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Güneş ışığı ödülü

2010-01-09T20:20:00.005+02:00

Benim de bir ödülüm oldu. Teşekkürler Asu

Tüm sevenlerimle paylaşmak istiyorum.

Her yıl tekrarlanan film

2010-01-01T23:14:00.009+02:00

Solda görülen; yeni yılın ilk gününde yaşadığım ilk hayal kırıklığı, sağdaki ise umutlarımın resmidir.

Bir süredir ''Bu kez bana çıkacak'' dediğim, üstündeki numarayla gönül bağı kurduğum biletime bakıp bakıp ne düşler kurmuştum oysa ki. Kısmet ya da nasip; bu gibi durumlarda söylenebilecek şaşmaz iki sözcük. Bari amorti çıksaydı, bileti kurtarırdık desek; Ee akacak kan damarda durmaz. Yüreciğimize su serperek serinleyelim. Yetmedi, üstüne bir bardak soğuk su içelim, gelsin farenjit. Hayatta sevmeyeceğim tek kuş talih kuşudur diyerek bu konuyu kapatıyorum.

Gelelim nara. İlk kez geçen yıl gerçekleştirmiştim bu eylemi. Gece 12.00 de tepesine vurarak parçalanması gerekiyordu. 2009 yıl başı gecesi yumruğumu öyle bir aşk ile vurmuştum ki narın tepesine evin içi anında cinayet mahalline dönmüştü. Herkes 10-9-8-7-6... sayarken ben elimde bez delilleri yok etmekle meşguldüm. Tabii bütün yılım temizlik yaparak geçti. :-(((

Yılbaşı ile ilgili bir de iç çamaşırı rivayeti vardır. Ona hiç bir zaman sıcak bakmadım. Ama seyirci oldum. Pantolonlarının üzerine süpermen gibi telaş içinde giydikleri bu kırmızı giysiyle bir uçmadıkları kalıyordu, inanan dostlarımın.

Buraya kadar yazdıklarım eğlenmek amaçlıydı. Şimdi artık sizlere samimi dileklerimi iletmek istiyorum:

Her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsanız; sağlığınız- huzurunuz hiç eksilmesin. Yeni yıl yaşam kalitenize kalite katsın. Sevdikleriniz hep yanınızda olsun. Yüzünüzden gülücükler eksik olmasın.

Rayegân'dan

2009-12-30T20:51:00.012+02:00

BUNCA YILIN ÖZETİ

Limonla, nar ekşisiyle buruldum

Sumak, pul biberle yandım kavruldum

Yağ bağladı yüreğim, tuza boğuldum

Kırmızı, beyaz, yeşil renklerle yoğruldum

Ancak şimdi yenebilecek hale geldim

Güzel bir gâvur dağı salatası oldum.

Yeni yıla bir gün kala :)))))))

Silkmede birinciyiz

2009-12-28T22:26:00.001+02:00

Silkmede birinciyiz. İyi de her başarılı silkmeciye madalya verilir mi? Haayır. Sözü biraz dolandırarak başka bir yere getirmek istiyorum: Üst kat komşuma.

Evin üç cephesinden gün boyu her an bir şeyler silken bu temizlik hastası komşumdan ben de yaka silkiyorum. Komşuluğumuz apartman girişinde selamlaşma ve hatır sormayla sınırlı olan, son derece sessiz ve sakin bu komşumuzun; dingin haline bu eylemler sonucu ulaştığına inanıyorum. Bu da O'nun yogası.

Sabah faslı, yatak odası penceresinden çarşaf ve battaniye silkmeyle başlıyor. Öğlene doğru salon penceresinden toz bezi ve kilim tarzı yer yaygıları ile faaliyet devam ediyor. Akşam üzeri işten gelen eşinin palto, kazak ve pantolonu oturma odası balkonundan (abartmıyorum) çırpılmaya devam ediyor. Son olarak, akşam yemek sonrası sofra bezi ve içinden her ne çıktıysa naylon poşetlerin ters çevrilmiş hali mutfak camından silkilerek gün bitiyor. Sizce bütün bu yaşananlardan sonra madalyayı hangimiz hak ediyor?

Her yıl yapılan yönetim toplantılarında dile getirmemize ve apartman girişindeki panoya yazmamıza rağmen sevgili komşumuz bildiğinden şaşmıyor. Umudum 2010 da. Gülmeyin, bu da yeni yıl beklentilerimden biri.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

(Yeni yıla üç gün kala)

Noel Babamızı istiyoruz

2009-12-27T23:16:00.009+02:00

Bütün dünyada ''Noel Baba'' olarak bilinen, Antalya'nın Kaş ilçesi yakınlarındaki Patara'da doğup, Demre ilçesinde ölen Hristiyan din adamı Aziz Nicholas'ın İtalya'ya kaçırılan kemiklerinin, doğduğu ve öldüğü topraklara iade edilmesi isteniyor.

Haber:Sabah.com.tr

******************
Gülelim mi, ağlayalım mı? Tuzu kuru ülkemizin en büyük sorunu Noel Baba'nın kemikleriymiş de haberimiz yokmuş. Yine de Kültür Bakanlığımızca başlatılan bu girişimi hafife almamamız gerekir. Bu güne kadar neyi istedik de alamadık.

Bir rivayet kemikler İtalya'da da değil İrlanda'daymış. Yani bizim için zor ve meşakkatli bir dönem başlıyor. Bütün Türkiye nefeslerimizi tutup Noel Baba'cığımızın kemiklerinin geri gelmesi için dua edeceğiz. Etin tadını unutup kemik suyuna çorbayla yetinen, sokaklara dökülmüş işçilerimiz için bu kemikler neyi çağrıştırır bilemem.

Tarihi eserlerimiz yıllardır TIR konvoylarıyla yurt dışına kaçırılırken niye aynı hassasiyeti göstermedik. Üniversitenin Arkeoloji bölümünü bitiren gençlerimiz niye itfaiyeci olabilmek için sınavlara giriyor. Gün yüzüne çıkmayı bekleyen yüzlerce medeniyet şehri varken topraklarımızın altında; Noel Baba'nın kemiklerinin peşine düşmek kolaycılık olmuyor mu?

Kolay gelsin Kültür Bakanımıza.

Bir yıldır buradayım

2009-12-26T21:42:00.010+02:00

Acısıyla, tatlısıyla bir yılı geride bıraktık gibi beylik sözler söylemek istemiyorum. Bunları zaten birkaç gün sonra bol bol duyacağız.

Evet, bir yıl olmuş bildiğim dünyadan başka bir dünyada varlık göstereli.

Sanal alem dedikleri bu yerde kendimce, klavyemin tuşlarına dokunduğum kadar, birşeyler yazdım çizdim. Dönüp, dönüp okudukça beni dışarıdan izleme olanağı buldum. Fikirlerimle, duygularımla ve zevklerimle yeniden tanıştım Mevlana'nın dediği gibi.

21 Aralık 2008 blog-blogger sözcüklerinin anlamını öğrendiğim, miladi bir tarihtir benim için. Güzel Oğlum'un ''Haydi anne başla yazmaya'' diye önüme koyduğu, matbaa kokulu bir defter gibiydi blogum.Heyecanla, elim titreyerek başladım yazmaya. Nerden başlayacağımı, ne yazacağımı bile bilemiyordum. Bıraktım kendi akışına.

Yaşam bir sanattır dedim; herşeye rağmen başını dik tutmayı başarabilen, yaşama gülen gözlerle bakabilenler adına.
*
Selâm olsun tüm yaşam ustalarına.

Mevlana'dan

2009-12-21T21:49:00.008+02:00

HAYATTAN NE ÖĞRENDİM?

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.

Işığı gördüm, korktum.

Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.

Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...

Ağladım.

* * *

Yaşamayı öğrendim.

Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;

Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

* * *

Zamanı öğrendim.Yarıştım onunla...

Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını,

Zamanla öğrendim...

* * *

İnsanı öğrendim.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

* * *

Sevmeyi öğrendim.

Sonra güvenmeyi...

Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,

Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

* * *

İnsan tenini öğrendim.

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

* * *

Evreni öğrendim.

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

* * *

Ekmeği öğrendim.

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini...

Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

* * *

Okumayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

* * *

Gitmeyi öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

* * *

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

* * *

Düşünmeyi öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

* * *

Namusun önemini öğrendim evde...

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

Gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu ögrendim.

* * *

Gerçeği öğrendim bir gün...

Ve gerçeğin acı olduğunu...

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını ögrendim.

* * *

Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

********

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.

Olur ya ...Kalp durur ...Akıl unutur ...

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur ...

MEVLANA

Geldi Aralık ayı

2009-12-05T21:50:00.004+02:00

Bu demektir ki; bir yaş daha büyüyorum. Gülmeyin; sizleri bilmem ama ben büyümeye devam ediyorum ve edeceğim. Her yıl yaşama dair yeni yeni şeyler öğrenmek büyümek değildir de nedir? Oysa ki yaşlanmak; öğrenecek şeyi kalmadığını zannedip, geri kalan ömrünü tükenerek geçirmeyi yeğleyen insanların benimsediği kolay ve köhne bir duygudur. Hiç işime gelmez.

Bugün geçmişteki benle azıcık dalga geçmek istiyorum: Birkaç yıl öncesine kadar Aralık ayı, benim için ''gerilim ayı'' idi. Aralığın ilk günü itibarı ile bir telaş kaplardı içimi ve otuzbir gün sürerdi. Neredeyse kanepelerin koltukların altında, hurçların içinde arar dururdum biten yılı. Allahım, nereye gitti koca yıl. Tüh, daha dün gibi yılbaşıydı. Vah vah vah, ne çabuk geçti onik ay. Dur bi dur, bu ne tasa, bu ne gam. Ne güzel işte. Yara, bere almadan sular seller gibi yaşamış bitirmişsin bir yılı. Darısı yenisinin başına. Ne bekliyordun ki; başından talih kuşlarının birinin kalkıp birinin konmasını mı?

Artık, o eski aralık sendromlarımın bir şımarıklıktan ibaret olduğunu biliyor, bu nedenle yeni yıla daha huzurlu giriyorum. Sevdiklerimle ve sevenlerimle aynı duygu ve güzellikleri paylaşmanın bir monotonluk, yaşamımı oluşturan tekrarların bir tekdüzelik değil yaşamımın vazgeçemeyeceğim temposu olduğunu görebiliyorum.

Diyorum ya halâ büyümeye devam ediyorum.

Hepinize sağlık ve huzur diliyorum.

Bu ilk değil ki :-(((((

2009-11-26T20:32:00.005+02:00

12 Kasım tarihinde, klavye marifetiyle döktürdüğüm yazımın son cümlesi
ne yazık ki gerçek oldu. Yaşamım boyunca; elimde olmadan, ama çok içten güldüğüm tüm gariplikler gün oldu birer birer başıma geldi. Bu da sonuncusu.
.
Evet, Oğul'cuğumun beş gün süren sınav maratonunun son günü evimize getirdiği virüscüklerle, halen baş etmeye çalışıyoruz. İlk iki günü her zamanki yöntemlerimizle geçiriyorduk ki, içimize düşen kurt bizi hastaneye gitmeye zorladı. Adeta domuz avına çıkmıştık. Genç Doktor'umuzun kısa süren muayenesi ve ciddi bir laboratuvar araştırması yapılmadan koyduğu teşhis H1N1 idi.
.
Anne-Oğul bu virüsleri pek sevmiş olacağız ki halen çift hoparlör öksürmeye devam ediyoruz. Allahtan ateşli safhayı atlattık, bağışıklık sistemimizi güçlü tutma faslındayız. Bir bayram arifesine yakışmayan ruh hali içerisinde ''Buna da şükür'' diyerek ve en azından bilgisayarlarımızın başına oturabilecek gücü bulabilmenin keyfini yaşamaya çalışıyoruz.
.
Adı her ne olursa olsun, griple başedebilmenin tek bir yolu varmış, bunu çok iyi öğrendik; bünyeyi sağlam tutabilmek. Taze sıkılmış portakal suyu, Asu'cuğumun ''Atom Çayı'' (içinde ıhlamur, elma, tarçın, karanfil, .......ismini aklımda tutamadığım muhtelif baharatlardan oluşuyor) Gerisi yalan.
.

Sağlık ve huzur dileklerimle.
.
BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

Minibüs sevdam 2

2009-11-12T23:16:00.005+02:00

Bugün minibüs anılarıma bir yenisini daha ekledim.:-))
.
Yine yollardaydım. Eve dönmek üzere bindiğim minibüste boş bir yere oturuverdikten sonra, Kaptan'a iletilmek üzere elime hazırladığım paramı önde oturan iki kişiden birisine uzatmak üzereydim ve... O da ne! Pencereye yakın koltukta oturan orta yaşlı hanım, yanında oturan genç kıza adeta domuz görmüş gibi bakıyordu. Neden domuz? Çünkü kızımız bir elinde cep telefonu koyu bir muhabbet sürdürürken, diğer elinde hamurlaşmış kağıt mendiliyle sürekli burnunu siliyordu. Aksırıkları, öksürükleri havada uçuşurken yanındaki hanımın yüzündeki ifade ''Oku oku bitmez'' bir korku romanı gibiydi.
.
Orta yaşlı hanım; kâh açılamayan cama çaresizlik içinde bakıyor(açılsa kafasını camdan dışarıya çıkaracak), kâh burun deliklerini kapatıyordu. Bu manzaraya gülmemek için kendimi zor tuttum. Çünkü; delikleri kapanan burun kanatları , paraşüt gibi kabarıp kabarıp kızarıyordu. Genç kız, ara sıra dışarıya bakmak üzere hanımın üzerine doğru meyil ettikçe, zavallı (ne yapayım ki komik) kadıncağızın gözleri yuvalarından fırlayıp, iki elini can havliyle hem ağzının, hem burnunun üzerine kapatıyordu. Hareketleri, mimikleri görülmeye değerdi.
.
Aslında bütün yolcular bu gripli kızımızın saçtığı mikroplarla, virüslerle burun burunaydık. Fakat, hiçbirimizin yüzünde ''Ölüm korkusu'' yoktu. Bir kişi hariç. Bu manzara beni niye bu kadar güldürdü bilemiyorum: Zor durumdaki insanlarla eğlenmek hiç adetim değilken. ''Fareden korkan bir insanın sandalyeye çıkması'' gibi birşeydi bu olay benim gözümde.
.
Güldüm komşuma , gelmesin başıma:-(((((
.
Sağlık ve huzur dileklerimle.

Keşke bir daha gelebilsen

2009-11-10T21:14:00.008+02:00

Ölümünün 70. yılında Ata'mızı sevgiyle ve özlemle anıyoruz.

Levent Kırca 12 den vurmuş.

http://video.aol.co.uk/video-detail/olacak-o-kadardan-atatrk-dersi/536948045

Halk oyunları

2009-11-08T21:29:00.004+02:00

Kendimi şanslı saydığım bir konu, gençlik yıllarımın en güzel uğraşısı: Değişik yörelerimizin, birbirinden güzel halk oyunlarını öğrenmiş olmak. Davul- zurna, akordeon, kemençe sesi beni hemen o günlere götürüverir. Aaaah gençlik.

Geniş bir spor salonunda, günlerce süren sıkı ve titiz bir çalışmanın, koreografi ile şekillenip sunum haline gelmesi muhteşem bir şey. Emeklerin karşılığında alınan takdir ve alkış; ayakların yerden yükselmesine ve hatta iki kanat takıp uçma kıvamına gelmesine yetiyor insanoğlunun. Ödüllerin en büyüğü ve en güzeli.

Şimdilerde nasıldır, bilemiyorum? Bakırköy gençliği. Bizim zamanımızda (yaşlılığın en büyük kanıtıdır bu başlangıç), sanatsal faaliyetler açısından bir cennetti. Halk Eğitim Merkezi, çeşitli dernekler, spor salonları, genç beyinleri zararlı faaliyetlerden korumak adına güç birliği içinde çalışıyordu adeta. Eğiticilerimize Ağabey, Abla diyecek kadar yakın, bir o kadar da saygılıydık. Ortaya çıkan sonuç hep yüzümüzü güldürmüştü.

Ritm ve müzik, yaşamımın her döneminde beni sakinleştiren, rahatlatan ve formumu korumama yardımcı olan iki unsur oldu. Onlar olmasa ben ne yapardım? Düşünmek bile istemiyorum. Bu yaşımda, halâ merdivenleri üçer, beşer çıkabiliyorsam bu herhalde bir zamanlar severek oynadığım halk danslarının eseridir.

Bilgisayar başında, amip gibi oturdukları koltuğun şeklini alan gençliğe bir şekilde bunu anlatmak gerekir. Ama nasıl?

Sağlık ve huzur dileklerimle.

http://video75.com/EdczcoCSEUp/gaziantep-halk-oyunlari/

Bimen Şen

2009-11-01T21:49:00.007+02:00

En sevdiğin bestekâr kim sorusuna tereddütsüz vereceğim yanıttır: Bimen Şen (Dergazaryan) . Babası Ermeni bir din adamı olan, kilise korosunda ilahiler okuyan bir koristken, 14 yaşında Bursa'dan İstanbul'a gelen Bimen Şen; gönül verdiği Türk Sanat Musıkîsinin en güzel bestelerini burada döküvermiş saza, söze.
.
Hicaz fasıllarının vazgeçilmez şarkısı *Yıllar ne çabuk geçti o günler arasından, hepimizin zevkle eşlik ettiği besteleri arasındadır.* Ağyar ile sen geşt-i güzar eyle çemende. Hemen arkasından gelir.* Durmadan aylar geçer yıllar geçer gelmez sesin.
*Dil-hun olurum yad-ı cemalinle senin ben.*Kırsa bin tel naz ile terk-i esaret eylemem. *Ruhumda bu şeb hicr-i visalin yanıyorken.* Sabrımı gamzelerin sihr ile tarac edeli.*Firkatin aldı bütün neşve-i tabım bu gece. . . . Hepsi o kadar güzel ki, yazamadıklarımdan özür diliyorum. Evlat ayırmak gibi bir duygu. *Yüzüm şen, hatıram şen, meclisim şen şarkısı ile Şen soyadı Ata'mız tarafından verilen Bimen Ustanın birçok şarkısının notasına ulaşabildiğim halde, saba makamında yazılı eserlerine hiçbir yerde rastlayamadım. Bu konuda sizlerin de yardımını rica ediyorum.
.
Nota bilgisi olmadan bunca güzel esere imza atan bestekârımız, duygularını nağmelerle
yoğurup şarkıya ve saz eserine dönüştürmede harika bir ustalık sergilemiş. Eserlerini çalarken veya söylerken insan, matematiksel bir ahenk yakalamanın zevkini yaşıyor. Hani çocukken merdiven basamaklarında oynadığımız bir tür oyun gibi; İki basamak yukarı, bir basamak aşağı ... Evet, ne diyeyim; Seviyorum Bimen Şen'i. Nur içinde yatsın.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Nota arşivinden yararlanabileceğiniz siteler:
www.bakirkoymusiki.com/
http://www.uskudarmusikicemiyeti.com/
http://www.neyzen.com

86. Yaşında Cumhuriyetimiz

2009-10-29T23:20:00.008+02:00

Cumhuriyetimizin, yani ulusal egemenliğimizin 86. yılını kutluyoruz bugün. İlk yıllardaki kadar coşkulu muyuz? Ata'mızın bize armağan ettiği bu değerli hazineyi koruyup saklayabildik mi? Kayıtsız, şartsız egemen miyiz? Bu sorulara EVET diyebiliyorsak:

BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

* Efendiler!Bizi amacımıza varmaktan alıkoyan iki kuvvet vardır. Biri, dış düşmanlardır. Bunlar bizi bir sömürge haline koymak için ilerlememizi istemeyenlerdir. Fakat bizim için bunlardan daha zararlı, daha öldürücü bir sınıf daha vardır: O da içimizden çıkması muhtemel olan hainlerdir. Aklı eren, memleketini seven, gerçeği gören kimselerden böyle bir düşman çıkmaz. İçimizden böyleleri çıkarsa, onlar ya aklı ermeyen cahillerdir, ya memleketini sevmeyen kötüler, ya gerçeği görmeyen körlerdir.

1923Milli Eğitim Basımevi 1988 Atatürkçülük/Atatürk'ün Görüş ve Direktifleri adlı kitabın 287. sayfası

Gözlük

2009-09-28T21:44:00.006+03:00

İlkokul çağlarımda özendiğim, sahip olmak istediğim sayılı şeylerden biri de gözlüktü. Sınıfımızdaki gözlüklü arkadaşlara hayran hayran bakardım. Gözlük kaplarından çıkartarak camlarını sildikleri kenarı tırtıklı bez parçasına bile imrenirdim. Nasıl bir yürekten dilediysem Yüce Rabbim çifter çifter verdi.

Evet, biri gözümdeyken diğeri bandana gibi başımın üstünde iki adet gözlüğüm var. Sürekli dönüşüm halinde, bir yakın- bir uzağı görebilmem için burnumun üzerinde kovalamaca oynuyorlar. Oysa ki ben uzun yol seyahatlerimizde trafik işaretlerini, tabelaları gören ilk kişi olmanın gururunu yaşardım. İlaç prospektüslerini zorlanmadan okurdum.

Sebebim:TETRİS oldu. Bilmem hatırlar mısınız? Elde oynanan bir oyundu. Bir dönem çılgınlığıydı diyebiliriz. Kareleri üstüste getirerek puan rekorları kırdığımız(ne işe yarayacaktıysa) bir tiryakilikti. Bir yaz tatili boyunca, fırsat bulduğum her aralıkta oynamaktan kendimi alamadığım bu oyun yüzünden güzelim gözlerimi yordum, bozdum.

Çocukluk hayalim gerçek oldu.:-((

Bugün, yine aynı yanlışı yaptığımın farkına vardım. ''Hayat tekerrürden ibaret'' sözü bu kez de benim için söylenmiş oldu. Bir süredir bilgisayarda zevkle oynadığım bir oyunun gözlerime yeni tuzaklar hazırladığını ancak anlayabildim. Renk renk topların-karelerin üstüste, yanyana dizilişleri, hareket edişleri gözleri inanılmaz derecede yoruyor. Ben derhal sık kullanılanlar listemden siliyorum. Bu tür oyunlara meraklı arkadaşlarıma duyururum.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Sizlere bir müzik sitesi adresi daha:http://www.di.fm/

resim:www.google.com/images sitesinden alınmıştır.

Güle güle Recep, Şaban, Ramazan ve Bayram

2009-09-25T18:49:00.011+03:00

Gördüğünüz gibi temizlikle hiç vakit kaybetmeden yazmaya başlıyorum. Uzunca bir ara blogcuğumu ne hale getirmiş. Kabahatli sadece ben miyim? Haaayııır. İnternetten kaynaklanan bir takım problemler ki halâ tam anlamıyla anlaşılmış ve aşılmış değil, yazmama engel oldu. E biraz da Ramazan rehaveti, üzerine tuzunu biberini serpiştiriverdi.

Bir de günah çıkartayım bu arada; bloglara giremediğim süre içinde enteresan bir oyuna kaptırdım kendimi. Bilgisayarı açar açmaz oynamak geliyor içimden. Kendimi alamıyorum. Önceleri beni rahatlattığını zannediyordum. Fakat sonradan anladım ki istediğim sonucu alamadığım zaman meğer geriliyormuşum.

Başlık olarak önce ''Güle güle Ramazan ve Bayram'' diyecektim , son anda Recep ve Şaban'ı üzmemek için, ayırımcılık olmasın diye onları da ekleyiverdim. Ramazanın maneviyatımıza katkıları tartışılmaz. Ben daha başka katkılarından dem vurmak istiyorum kendi adıma. Onbir ayın sultanı = pide ikilisinin yanı sıra, benim için vazgeçilmez bal-kaymak ve tahin- pekmez bileşim ve karışımlarının bedenimde bıraktığı katmanlar, bu mubarek ayın bende bıraktığı görünür artılar. Üstüne üstlük üst kat komşumun:-)) bayramda yaptığı tatlı da cabası. Tadı halâ damağımda.

Yeniden yazıyor olabilmek çok güzel. Tabii tiryakisi olduğum birçok blogu okuyabilmek de yazmak kadar güzel. Tuşlara dokunan bütün eller sağolsun, varolsun.

Hepinizin geçmiş bayramı geç de olsa kutlu olsun. :-))))

Türk Sanat Müziği sever dostlarıma:

http://www.trt.net.tr/Canli/AnaSayfa.aspx?Kanal=TV1

Ekranın sağ tarafındaki TRT Radyo yazısının üzerini tıkladığınızda altta TRT nağme kutucuğu 24 saat TSM keyfi yaşatıyor. Eşlik etmeyi ihmal etmeyin:-)))

Et bebek

2009-09-13T23:32:00.009+03:00

Ailenin hafızası en güçlü bireyi olmaktan hep gurur duymuşumdur. Bebeklik yıllarıma ait bir çok sahne var gözlerimin önünde. Gayret etsem doğduğum günü bile hatırlayacağım.:-)))
.
Bir erkek ve iki kız çocuktan sonra dünyaya gelişimi; stada en son giren maraton koşucusunun yaşadığı hezimet ve gördüğü rağbet olarak özetlemeye çalışırsam yanlış olmaz umarım. ''Aman efendim zahmet etmeyin ebe falan da istemem'' diyerek çıkıp gelmişim dar-ı dünyaya.
.
Bebek deyince akla uyku gelir ya. Uyuyup da büyüyecek hani. İşte, detayına kadar hatırladığım uykuya geçiş anlarımdan kesitler aktarayım sizlere: Canım annem, beni daha çok ayağında sallamayı yeğlerdi. Yüzüme örttüğü tülbent ve görüş açımda iki komşu teyzenin ayakları (biri kemikli, diğeri tombul)bugün gibi gözlerimin önünde. Tabii annem halının üzerinde oturur vaziyette. Önce yavaştan, giderek sohbetin seyrine göre hızlanan; bir Mukaddes Hn. Teyzenin, bir Müstenire Hn.Teyzenin, Bir Mukaddes Hn.Teyzenin, bir Müstenire Hn. Teyzenin.... ayaklarına baka baka sersemleyen kafam ve nihayet uykuya geçiş.
.
Bir başka versiyon: Sevgili ablalarımı beni uyutmakla görevlendiren annemin odadan çıktığı andan itibaren yaşadıklarım. Yaylı somyanın üzerinde zıp zıp zıplayan ablalarım ve oluşan yaylanmadan etkilenerek hoplama stiliyle uyumayı başarabilen ben, yani et bebekleri.
.
Et bebek, canlı bir bebeğe sahip olmak her kız çocuğunun hayalidir herhalde. Ben yaşamasam da, Canım Abla'larıma doya doya yaşattım bu duyguyu. Aramızdaki yaş farkı nedeniyle evciliklerine başka türlü katılmam olanaksızdı zaten. Gün oldu; giydirdiler, süslediler, gün oldu; sözüm ona ıslattıkları ekmek içlerinden köfteler yapıp lokma lokma yedirdiler, salıncakta salladılar. . .
.
Dünyaya gelişimi ''son maraton koşucusu'' benzetmesi ile anlatmaya çalışsam da, bunun sadece görüntüde böyle olduğunu belirtmem gerekir. Yoksa, aileme haksızlık etmiş olurum. Özenerek seçilmiş bir ismim, kucak dolusu sevgim ve bunca yaşanmışlığa karşın çocuk kalmış bir yüreğim var. Ben halâ bir et bebeğim.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Bir korkumuz daha oldu

2009-09-11T21:43:00.004+03:00

Gözümüz aydın. Korkularımıza bir yenisini daha ekledik İstanbul halkı olarak. Bakalım sırada ne var. Allah beterinden saklasın dedikçe yenileri çıkıyor ortaya.

Tinerci, kapkaçcı, hırsız, terörist, araba yakan Neron'lar ... ve daha şu an aklıma gelmeyen bir yığın musibetten korkak, tırsak hale gelen bizler, ruhsal dengelerimizi kendi çabalarımızla korumaya çalışırken, her an ''kimse yok muuuuu?'' sesleriyle uykularımızdan fırlayabiliriz endişesi yaşarken, bu kez sel felâketiyle başedebilmenin yollarını arar durumda bulduk kendimizi.

Bir zamanlar; yaşanan felâketler, insanoğlunun durup düşünmesi, kendine çeki düzen vermesi açısından dönüm noktası olurdu. ''Bize böyle bir ders gerekiyordu'' iç hesaplaşması ile kişi ve toplumlar ibretlik dersler çıkartırdı. Mağdura, mazluma yardım etmeye çalışılırdı.Oysa şimdi...Mal, mülk bir şekilde onarılır, yerine gelebilir ama bu olayla su üstüne çıkan esas feci sonuç; insanoğlunun mutasyona uğradığı gerçeği. Enkaz bölgesine üşüşenlerin karga, akbaba değil de insan olması. Bu; bilim adamlarının ciddi bir şekilde ve çok yönlü araştırması gereken en acil konu olmalı.

İstanbul, büyülü şehir. Adına şiirler yazılıp, şarkılar bestelenen yedi tepeli güzelim kent. Seni kimler bu hale getirdi diyerek sevdiğim bir İstanbul şarkısını günümüze uyarlıyıp yazımı bitiriyorum:

Ey çirkin İstanbul, benim kasvetli yârim

Çirkinliğin aksetmiş, yine sel sularına

(Vecdi Bingöl affet beni)

Sağlık ve huzur dileklerimle.

DENİZ KABUĞU

2009-09-06T23:06:00.006+03:00

Sevgili Dostlarım,

Bayram ve çocuk sözcükleri birbirine nasıl da yakışıyor değil mi? Yeni giysiler, yeni ayakkabılar, şekerler, çukulatalar, kapı kapı el öpmeler, toplanan harçlıklar....

Peki, her çocuk böyle mi yaşar bayramı? Şartları her ne olursa olsun, bütün çocuklarımız bayram sevinci yaşamalı.

http://kumralada-ada.blogspot.com/2009/08/kucugum.html

Sizin de mutlaka bu çorbada tuzunuz olmalı.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Nice nice yıllara

2009-08-30T15:38:00.006+03:00

CUMHURİYETE GİDEN YOLDA ATILAN EN BÜYÜK ADIM OLAN BÜYÜK TAARRUZ VE ZAFER BAYRAMIMIZIN 87. YILI KUTLU OLSUN.

* Efendiler!

Yüzyıllardan beri Türkiye'yi idare edenler çok şeyler düşünmüşlerdir, fakat yalnız bir şeyi düşünmemişlerdir: Türkiye'yi.

Bu düşüncesizlik yüzünden Türk vatanının, Türk milletinin uğradığı zararları ancak bir şekilde karşılayabiliriz: O da artık Türkiye'de, Türkiye'den başka bir şey düşünmemek. Ancak bu düşünceyle hareket ederek her türlü selamet ve mutluluk hedeflerine ulaşabiliriz.

Mustafa Kemal Atatürk

Kaynak: 1924Milli Eğitim Basımevi 1988 Atatürkçülük/Atatürk'ün Görüş ve Direktifleri adlı kitabın 127. sayfası

Makamlarla gelen şifa 3

2009-08-26T21:07:00.004+03:00

Bugün makam yolculuğumuzun sonuna geldik. İnşallah sıkılmadan okumuşsunuzdur.

Rast makamı: Kemik ve beyne etkilidir. Fazla uyumayı engeller. Nabzın yükselmesine yardımcı olur. Özellikle çocuk bünyesinde nem hakim olduğu için; bu nedenle oluşan dengesizlikleri düzeltir. Akıl hastalıklarına iyidir.
Ör: Baharın gülleri açtı
İçime hep hüzün doluyor
Hayal ufkumda uçan binbir renkler
Yine bir gülnihâl aldı bu gönlümü
Söylemek istesem gönüldekini
Senden ayrı yaşayamam, çünkü çok sevdim seni
. . . . . .
Uşşak makamı:Kalp, ayak rahatsızlıkları, nikriz (damla) ağrılarına faydalıdır. Gülme, sevinç, kuvvet ve kahramanlık duyguları verir. Çocukların bütün organlarını etkileyen kuru ve sıcak yellerde ve büyük erkeklerde görülen ayak ağrılarına faydalıdır.
Ör: Anar ömrünce gönül giden sevgilileri
Kalbimi bezlederim minnet-ü zevkle dilesen
Gam zedeyim deva bulmam
Canâ rakibi handan edersin
Dalında solarken akşamın gülü
Hastasın, zannım vefa mahzunusun
. . . . . .
Acem aşiran makamı: Kemiklere ve beyne etkilidir. Yaratıcılık duygusu ve ilham verir. Durgun düşünce ve duyguları canlandırır. Hanımlarda doğumu kolaylaştırır. Anne karnındaki çocuğun yanlış duruşlarının düzelmesine yardım eder. Ağrı giderici ve spazm çözücü özelliği vardır.
Ör: Gam çekme güzel, nolsa baharın sonu yazdır
O tebessüm, o tavırlar,o levendane hıram
Gel ey denizin nazlı kızı, nuşi şarabet
Bin cefa görsem, ey sanem
Kime halim diyeyim, kime feryad edeyim
. . . . . .
Segâh makamı: Şişmanlık uykusuzluk, yüksek nabız, kalp, ciğer ve kas rahatsızlıklarına faydalıdır. Beyin nöronlarına etkisi vardır. Mistik duygular oluşturur.
Ör: Leylâ bir özgecandır
Dertliyim ruhuma hicranımı sardım da yine
Bir emele bin ah çeksem
Gözlerinden içti gönlüm neş'eyi
Hasta kalbimde yanan derdi niçin anlamadın
İncecikten bir kar yağar
Olmaz ilaç sine-i sad pareme
Gece sessiz ve karanlık
. . . . . .
Eveeeet, artık mutfaklarımızı birer stüdyoya dönüştürerek, şarkılarımızı söylemeye başlayabiliriz.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Makamlarla gelen şifa 2

2009-08-25T21:32:00.004+03:00

Nerede kalmıştık? Evet makam yolculuğumuza devam ediyoruz. Bu arada, bu konuda edindiğim bilgilerle ilgili bir kaynak sunamadığım için üzgünüm.. Uzun zaman önce Türk Sanat Müziğimiz hakkında edindiğim parça parça bilgilerden oluşan notlarımdan çıkartarak sizlerle paylaşmaya karar verdiğim bilgileri nereden edindiğimi şu an anımsayamıyorum.

Hicaz makamı: Kemiklere, beyne ve çocuk hastalıklarına tedavi edici etkisi vardır. Üro-genital sisteme ve böbreklere etki gücü fazladır. Alçakgönüllülük duygusu verir. Düşük nabız atımını yükseltir ve göğüs bölgesi diğer önemli etki alanıdır.
Ör:Hazan ile geçti gülşeni bostan
Kapıldım gidiyorum, bahtımın rüzgârına
Kırmızı gülün alı var
Muhabbet bağına girdim bu gece
Ömrüm artar sana baktıkça perestişle benim
Bir bahar akşamı rastladım size
Gönlüm yaralı bilmiyorum yar bana noldu
. . . . . .

Neva makamı: Göğsün sağ tarafına, böbreklere, omurilik, kalça ve uyluk bölgelerine etkisi vardır. Üzüntüyü giderir ve lezzet verir. Gönül okşayan makam adıyla bilinir.
Ör: Birlikte bu akşam çıkalım seyre civanım
Muntazırım teşrifine
Sevdi bu gönül seni yaman eylemedi
Yine bağlandı dil bir nevnihâle
Ey gonca dehen ah-ı seherden hazer eyle
. . . . . .

Elimden geldiğince, çok bilinen şarkılardan örnekler vermeye çalıştım. Daha da vermeye çalışacağım. Bildiğimiz gibi makam deyince aklımıza sadece sözlü şarkılar gelmez. Bu makamlarla ilgili çok güzel saz eserlerimiz de var. Müzik marketlerinden kolaylıkla temin edebiliriz.
Müziksiz kalmayın.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Makamlarla gelen şifa 1

2009-08-24T22:53:00.001+03:00

''Müzik ruhun gıdasıdır'' Bu tartışılmaz. Peki, müziğin bedenimizde yarattığı onarıcı etkisini biliyor muyuz? Batısıyla, doğusuyla dinlediğimiz birçok müzik, melodik yapıları gereği organlarımızın güçlenmesine katkı sağlıyor. Bu tıbben kanıtlanmış. Biz, kendi öz müziğimizden yola çıkarak, makamlarımızın vücudumuza sağladığı yararları öğrenmeye çalışalım. Ne dersiniz?

Nihavend makamı:Kan dolaşımı, karın bölgesi, kalça, uyluk ve bacak bölgelerinde etkilidir. Kulunç, bel ağrısı ve tansiyon rahatsızlıklarına faydalıdır.
Ör:Bahar bitti, güz bitti artık bülbül ötmüyor.
Bahçemde açılmaz seni görmezse çiçekler.
Dün kahkahalar yükseliyorken evinizden.
Gönlümle oturdum da hüzünlendim o yerde.
Hatırla mazi-yi mesudu sen de ben gibi yan.
Menekşelendi sular, sular menekşelendi.
Ruhuma gecenin matemi doldu.
Sarahaten acaba söylesem darılmaz mı?
Ufacık tefeciktin, yemyeşil gözlerin vardı.
. . . . . .
Hüseyni makamı: Güzellik, iyilik, sessizlik, rahatlık verir ve ferahlatıcı özelliği vardır. Karaciğer iltihabını yok eder. Mide hararetini giderici özelliği vardır. Sol omuza etkilidir. Sıtma hastalığına iyi gelir.
Ör: Bak şu güzel köylüye, işte bu kızdır peri.
Geçti sevdalarla ömrüm ihtiyar oldum bugün
Rüzgârlara kapılmış kuru yaprak misali
Leylâk takıvermiş saçının tellerine hey
Sana öyle hasretim ki bir çabam yok varam diye
Tutam yar elinden tutam çıkam dağlara dağlara
Yüce dağ başında yatmış uyumuş.
. . . . . .

Makamlarla ilgili açıklamalara devam edebilmek ümidi ile...

Hepinize sağlık ve huzur diliyorum.

Fotoğraf:images.google.com'dan alınmıştır.

Ramazan

2009-08-22T22:33:00.005+03:00

Çok şükür, bir yıl daha marketten aldığım imsakiyemi buzdolabının kapağına iliştirdim ve Yüce Yaradan'a şükürler ederek orucumu tutmaya başladım. Bu benim onbeş saat aç kalabilecek kadar sağlıklı olduğumun bir göstergesi, yani check-up'ımın temiz çıkmış raporu kadar değerli bir belgedir benim için.

Ramazan, hepimiz için farklı anlam taşır. Ben, eski ramazanları tatlı tatlı anmayı sevmekle birlikte Neydi o eski ramazanlar? Cümlesine pek de takılı kalmayı sevmeyenlerdenim. Bildiğim; bu günün de bir gün o eski ramazanlardan olacağı. Korkum; bugüne gereken değeri ve hakkını verememek. Oysa ki yaşadığımız güne haksızlık etmek, yaşam enerjimizi tüketmekten başka bir işe yaramaz.

Ramazan ayında ezan sesi; tüm oruç tutanlar gibi, benim için de normal zamanlardan daha fazla önem taşır. Çünkü, bu ayda müezzinler en güzel sesleriyle, huşu içinde, makamına uygun ezanlar okurlar. Ama, aynı mahallede dört beş cami olması (buna kesinlikle karşıyım) müezzin-star yarışmasına dönüşmekte zaman zaman. Biri biterken diğerinin başlaması''öyle okunmaz böyle okunur'' dercesine rekabeti hissettiriyor.

Bedenimizi ve ruhumuzu arındırmak için koca yılın sadece bir ayı yetmese de, yaşam kargaşası içinde ihmal ettiğimiz maneviyatımızı elden geçirip, onarmak için Ramazan ayı çok güzel bir fırsat.

Hayırlı ramazanlar.

Kabul günü

2009-08-17T23:10:00.014+03:00

Genelde ''Bir maniniz yoksa annem size gelecek'' ön randevusu evin çocuğu tarafından alınan ve sonraları on onbeş kişiyi bulup, her ayın bilmemkaçıncı günü olarak üzerinizde kalan eziyet günüdür; kabul günü.

Gelen misafirlerin ortak beklentisi; ev sahibinin ikramları ve değişik lezzetler tadabilme arayışıdır. Birlikte geçirilen sürenin büyük kısmı da zaten yeni yeni tarif alış-verişiyle geçer.İkişerli, üçerli gurupların oluşturduğu curcuna tarzı sohbetlerde gizli bir liderlik yarışı da yok değildir hani. Seslerin perde perde yükselişinin altında yatan neden de budur.

Zaman zaman düşünmüyor değilim: Acaba ''Kabul günü misafirliği'' bir çeşit meslek midir? Kendine has giyim tarzı olan, bir iş kolumudur. Çünkü, bu anlamsız toplulukları oluşturan insanların mutlaka şık bir poşet içinde hazır vaziyette rugan ayakkabı veya terlikleri bir kenarda beklemededir. Şıkırtılı, özel gün giysileri elbise dolaplarında hazırdır. Günlük yaşamlarında geçim sıkıntısı sohbetleri yapsalar da, güne gidecekleri zaman takmak üzere, birkaç burma bilezikleri ve pırlanta yüzükleri mutlaka vardır.

Birlikteliğin ilk yarısı;''Nasılsınız?'' , bu da yetmez;''Daha daha nasılsınız?'' sorusunun yanıtını almakla geçer, sağırlar söyleşisi kıvamında. Çünkü, onbeş kişilik topluluğun hepsi, teker teker birbirine bu soruyu yöneltir. Gelen misafirler arasında muhabbet ve dedikodu koyulaştıkça koyulaşır. Ortalıkta serseri mayın gibi dolaşan, sağı solu kurcalayan bir kaç tane de çocuk varsa, durum iyice çekilmez bir hâl alır. Ev sahibi, çılgınlar gibi ikram hazırlıkları içerisindedir. Ne sohbete, ne de muhabbete katılabilir.......
------
Daha önceki yazılarımda da belirttiğim gibi; oldum olası şartlandırılmış günleri sevmem. Arkadaşlarımla biraraya gelmeyi, sohbet etmeyi, ikramda bulunmayı çok severim ama sayıları dördü geçmeyecek guruplar halinde olması tercihimdir. Gelenlerin birbirini tanıması ve oluşturulacak sohbet konularına yabancı kalmaması benim için çok önemlidir. Daha da önemlisi, benim de bu sohbetlerin içinde olabilmem.

Eski, okul arkadaşlarımla bir araya geldiğimde doya doya çocuklaşabilmeliyim. Bir zamanlar birlikte çalıştığım arkadaşlarımla, o günleri anımsarken hakkını verebilmeliyim. Ya da müziksever dostlarımla müziği konuşup, şarkılar söyleyebilmeliyim. Amaaa, hepsini bir araya getirmeye kalkarsam, durumdan ne ben ne de arkadaşlarım hoşnut olur.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Fotoğraf:www.images.google.com'dan alınmıştır.

U N U T M A M A L I Y I Z

2009-08-17T11:30:00.004+03:00

Allah ülkemize böyle bir felâketi bir daha yaşatmasın.
Ölenlere rahmet, ailelerine sabır versin.

Sağ mı, sol mu?

2009-08-12T21:59:00.016+03:00

Elbette sol. Ne varsa solda var. Ama sağ da kesinlikle olmalı. Gerektiğinde solu desteklemeli. Solu sağsız, sağı solsuz düşünemeyiz. Bir elin nesi var? İki elin sesi var.

Alt tarafı bir solak muhabbeti yapacağım. Adeta, siyasi görüş bildirisi okur gibi olmuş, giriş paragrafım. Evet, ben bir solağım. Çocukluk çağlarımda uygulanan tüm baskılara rağmen, solaklığımdan ödün vermeden bugünlere geldim. Sık sık sol kolunu inciten bir çocuk olarak, ev halkı tarafından durum fırsat bilinip;'' haydi bakalım, sağ elinle yemeye alış'' telkinleri o zamanlar, bir işe yaramadı.

5 yaşımda, büyük bir hevesle başladığım ilkokula giderken (o çocuğu şimdi bulsam evire çevire döverim) solaklığımın daha da büyük bir sorun olarak karşıma çıkacağını hiç düşünemedim . Sol elle yazabilmek için öğretmenin arkasını dönmesini beklemek, yakalanınca suç işlemiş gibi azarlanmak; korku- şaşkınlık karışımı garip hallerdi.

Tıbbın halâ çözemediği, belki de uğraşmaya gerek duymadığı solaklık konusunda bildiğim tek şey; solakların sağ beynini, sağlakların sol beynini baskın kullanması. Bir de kutup ayılarının da solak olması:-)))
.
Araştırmalar,'' dünya nüfusunun %10 u solak'' dese de, pek inandırıcı değil. Biz çok daha fazlayız. Size bir nikâh törenini örnek verebilirim: Nikâh memuru söylemini bitirir. Tören sonunda imzalar atılmaya başlanır. Kalem tutan sol el(gelin+damat+şahit+nikah memuru)= solaklar töreni. Salondaki davetliler oldukça eğlenir. Evet, biraz cebir denklemi gibi olsa da, bu benim nikâh törenim.
.
Haaa bu arada solaklarla ilgili bir başka tesbit;yaratıcı, zekî ve sezgilerinin güçlü olması: Michelangelo, Leonardo Da Vinci, Mozart, Marie Curie, Beethoven, Einstein, Emre Belözoğlu, Sergen Yalçın... gibi. :-))))
.

Sağ-lık, sol-luk ve huzur dileklerimle.

Kan bağı

2009-08-06T23:17:00.002+03:00

Bir tür akrabalarımız vardır. Kan bağına rağmen sevememişizdir, ısınamamışızdır onlara. Ama onlar arsız arsız bir yerlerde bulurlar bizi. Haber maber vermeden, teklif tekellüf bilmeden, çıkıp çıkıp gelirler.Kapıdan giremeseler pencereden girerler; bazen tek başına, bazen topluca.
.
Bu akrabalar, kışın yoktur ortada. En ufak bir seslerini bile duyamayız. Ne zaman havalar ısınır, işte o zaman burnumuzun dibinde biterler. Genelde sinir bozucu tiz bir sese sahiptirler ve ne dediklerini anlamamız olanaksızdır. Ama Allah için üzerimize titrerler. Bizlere yakın olmak için ellerinden geleni ardlarına koymazlar.
.
Özellikle gece yatısına kalmayı tercih ederler. Evimizde girip çıkmadıkları yer yoktur. Gündüz pek ortalarda dolaşmazlar. Lâkin, gece hayatını çok severler. El ayak çekilip, ışıklar söndüğü andan itibaren ortaya çıkarlar.
.
İşte, akrabalık ilişkilerinin su üstüne çıktığı saatler başlamıştır artık. Nasıl ? Sizde de var değil mi onlardan. İstediğiniz kadar inkâr edin. Onlar tiz sesleriyle, önce aranızda bir kan bağı olduğunu anlatacak, sonraaa aynı kanı taşıdığınızı kanıtlayabilmek için gerekeni yapacaklardır.
.
Ben bizimkilerden birinin profilden, artistik yakın çekim bir fotoğrafını yan tarafa koyuverdim. :-))))
.
Bu yazıyı okuyan tüm gerçek akrabalarımdan yüreklerini hoplattığım için özür dilerim.
.
Sivrisineksiz geceler hepimizin olsun.
.
Sağlık ve huzur dileklerimle.
.

Tercih

2009-07-31T23:35:00.008+03:00

Tek kuvöz iki cana yetmedi
Osman BEKLEYEN- Mehmet AYDIN/VAN, MUŞ, (DHA)
29 Temmuz 2009

MUŞ’ta sezaryenle 6.5 aylık olarak dünyaya gelen, ancak solunum yetmezliği olan kız bebekleri Ebrar ile Meryem’e, Van’da bulunan solunum cihazlı tek boş kuvöz yetmedi. İkizlerden Muş’ta kalan Meryem doğumdan 12 saat sonra ölürken, 2.5 saatlik bir ambulans yolculuğu ile Van’a götürülen Ebrar Apak, hayata tutundu.

Haber: http://www.hurriyet.com.tr/

---------------------------------

İnsanoğlu, yaşamının belli dönemlerinde önemli tercihler yapmak zorunda kalabilir. Okulunu, işini, eşini, evini... seçerken belki günler, belki aylarca düşünüp en iyi kararı verebilmenin sancısını yaşar. Fakat, tercih kelimesinin karşılığı cinayet olan böylesi bir olay, herhalde çok az kişinin başına gelir. Buna kader mi utanmalı? Hayır! Bu sonu hazırlayan, en sondan en baştakilere kadar uzanan bir dizi sorumsuz sorumlu utanmalı.

Bir anne, ya da baba düşünün; iki çocuğundan birinin ölüm kararını veriyor. Bunu hangi vicdan, hangi yürek kaldırabilir. Gece yatağa girdiği zaman nasıl rahat uyutabilir. İkiz bebek sahibi olmanın mutluluğunu yaşamak dururken, bir tanesinin idam sehpasına tekmeyi vurmak hangi ana-babanın içini sızlatmaz.

''Bu durum benim başıma gelseydi'' diye tüylerim diken diken olarak düşünmeye çabaladım. Düşünmek bile çok ağır geldi bana ve kesin kararımı kendi kendime açıkladım. Ben olsaydım''Ya hep ya hiç'' diyerek her iki çocuğumu da kaybetmeyi göze alırdım. Böylesi pis ve karanlık bir dünyaya ikisinin de yakışmayacağını düşünerek, yolculuklarına birlikte devam etmelerini sağlardım.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

İsim değişikliği

2009-07-28T23:25:00.003+03:00

8 Temmuz tarihli ''Yeni misafirimiz'' başlıklı yazımda, ciğerimizi paralayan feryatlarına dayanamayarak evimize aldığımız mazlum kedicikten bahsetmiştim. Korkak, ürkek bir haldeydi geldiğinde. Diğer kedilerden kaçıp saklanmaya çalışıyordu ve bu sevimli konuğumuza Gar-Field ismini yakıştırmıştık.

Bugün artık bu ismin O'nun için yeterli olmadığı inancındayız. Sıkı durun! Yeni adı:

YEDİ BELA HÜSNÜ

Diğer kedilerimiz ve tüm aile bireyleri olarak bu küçücük şeytan çekicinden illahlah dedik. Müslüm Gürses konserinden çıkmış gibiyiz. Kollarımız, bacaklarımız kesikler içerisinde, elimizde kolonya şişeleriyle dolaşır hale geldik. Allah sonumuzu iyi etsin.

O'nun da kendince haklı nedenleri var elbette. Bir anne şefkatinden yoksun. Eline geçen herşeyi emmeye çalışıyor. Hayata 1-0 yenik başlamış. Kimbilir bizden önce ne zorluklar çekti. Sağ kalabilmek adına nasıl bir savaşın içindeydi. Biz bulduğumuzda, kaç günlük açlığın feryadıydı kısılmış incecik sesi. Artık O bir küçücük aslan, bir kabadayı. Kuyruğunu yandan yandan bukle gibi kıvırıp hareket halindeki herşeyin üzerine atlıyor. O bir YEDİ BELA HÜSNÜ. Herşeye rağmen yine de çok tatlı, çok sevimli.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Deli

2009-07-26T22:37:00.009+03:00

Hayır ''Deli'' değil, ''Akıl hastası'' diye şiddetle karşı çıkılır nedense. Bana kalırsa ikisi birbirinden farklı durumlar. Akıl hastalığı; doktor kontrolünde tedavi edilmesi gereken bir rahatsızlıkken, delilik az yada çok herkeste görülür. Bir görüş sorunudur ve kişiden kişiye değişir.Yani sözlüğümüzden bir kalemde silip atamayız deli sözcüğünü.

Şöyle bir düşünecek olursak; kimler kimlere deli der?

İlk aklıma geliveren; kış günü lâpa lâpa kar yağarken denize girenlere, birilerimiz kesinlikle deli der. Oysa kişi halinden memnundur.

Yaşlılar için gençlerin yaptığı birçok şey deliliktir. Paramparça kot pantolonlar giymek, kaşlarına, burunlarına, dillerine piercing taktırmak, kollarına vücutlarına dövmeler kazıtmak,... delilik değildir de nedir? Dış kulak çeperine dipdibe taktırdıkları sınırsız sayıdaki küpelerde gelinecek son noktayı, gelin de merak etmeyin. Ah bir orta kulak zarını aşmayı başarabilseler, çekiç-örs-üzengi kemiklerini ışıl ışıl donatacaklar.Deli deli tepeli kulakları küpeli.Bu arada yaşlılar da şööyle bir gençliklerine uzanıp, yaptıkları delilikleri mutlaka anımsamalı. Bu da yaşamın değişmez kuralı.

Bir de deli-dolularımız vardır. Dolunun, deliliği hafifletmek amacı ile peşine eklendiği, sıkça kullandığımız bir deyimimizin tanımladığı insan tipi. Onların en büyük özelliği, hayatı hafife almalarıdır. Bu nedenle, arkadaş toplantılarının en renkli ve imrenilen yüzleridir. Bir söyler beş gülerler.Sözlerine, davranışlarına fazla özen göstermedikleri için bazılarına şirin, bazılarına da kırıcı gelebilirler.

Delişmenlerin hatırı kalmasın. Azıcık da onlardan söz edelim. Bunlar deli-doluların bir gömlek daha hafifi olup zıpır diye de adlandırılırlar. Sadece hayatı değil, kendilerini de hafife alarak akla gelmeyecek çılgınlıklar yaparlar. Televizyon haber programlarında görülme olasılıkları büyüktür. 90 yaşında, bir vinçin tepesinden kendisini boşluğa bırakarak bungee jumping yapan birisi için en uygun sıfattır delişmenlik.

Elbette, hep aklı başında olmak yorar insanı ve ruhsal dengeyi korumak için kesinlikle birazıcık deli olmalı. :-))))

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Uyarı

2009-07-23T20:59:00.003+03:00

Sevgili İzleyicilerim,

Siteme ulaşmak için blog adresimi yazmanız yeterli. Dolaylı yolları lütfen tercih etmeyin. Google'dan yapacağınız araştırma sizi de, en az benim kadar şaşırtabilir. Hiç bilgim ve ilgim olmayan tuhaf sitelerde bulabilirsiniz kendinizi. Bu da internetin bir azizliği olsa gerek.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Musıkî ve nota

2009-07-17T22:54:00.010+03:00

1970 yılına ait bir dergi elimde. Adı ''Musıkî ve Nota.'' Eğitici aylık Musıki-Radyo ve San'at Mecmuası. Yöneten:Avni Anıl. Rahmetle andığımız büyük bir besteci. Dergi kapağının en altında önemli bir de mesajı var. ''Musıkîmizi sevelim, sevdirelim.

.
Avni Anıl'ı önce besteleriyle anımsayalım:
*Dil şad olacak diye kaç yıl avuttu felek
*Gün be gün yaşanan o hatırayı
*Rüya gibi uçan yıllar
*Sevmiyorum seni artık gözlerimi geri ver
*Sen körfeze geldiğin zaman yıldızlar güler
*Bir kerre bakanlar unutur derdi günahı
*Mihrabım diyerek sana yüz vurdum.
..........sadece birkaç tanesi.
.
Türk musıkîsine eserleriyle katkı sağlayan bu büyük bestekar, aynı zamanda öz müziğimizin koruyucusu ve savunucusu olmuş. Türkiye Radyolarına adeta savaş açarak, bestecilerin telif hakları konusunu ciddi bir biçimde ele almış. TRTye çektiği protesto ile; 1 Eylül 1970 tarihinden itibaren en az 400 şarkıyı geri çekeceklerini, bu sayının yakın bir zamanda 4000 i aşacağını sert bir üslupta belirtmiş. Üç büyük radyodan(İstanbul, Ankara, İzmir) müzik yayınlarının başına, tam yetkili bir kişinin getirilmesini şart koşmuş. Türk Musıkîsinin yayın saatlerinin daha uygun ve uzun süreli olmasını, yeni seslere ve bestecilere yer verilmesini adeta dayatmış.
.
Elbette bu mücadeleye; Münir Nureddin Selçuk, Emin Ongan, Selahaddin İnal, Yorgo Bacanos, Erol Sayan, Amir Ateş, Yesari Asım Arsoy... gibi değerli sanatçılarımız da seve seve katılıp güç birliği oluşturmuşlar. El birliğiyle bir başarıya imza atmışlar.
.
Bugüne gelirsek, durum içler acısı. Türk Sanat Musıkîsi resmen can çekişiyor, son nefesini vermek üzere.Elimize çayımızı, kahvemizi alıp TV kumandamızın herhangi bir tuşuna basarak TSM izleme olasılığımız yok gibi birşey. Olanlar da insanlardan çok yarasalar için. Gecenin ilerleyen saatlerinde.
.
Avni Anıl ve sanatçı dostlarının dayanışmasının benzerini keşke bugün de görebilsek. Her kanal haftanın belli günleri geçmişten günümüze TSM ziyafeti çekse ve varlığından haberdar olamadığımız onca güzel ses ziyan olup gitmese. Eminim, bir yerlerde Hamiyet Yüceses'e, Safiye Ayla'ya .... eş değerde hoş sedalar var. Fakat, dinleme zevkine varamadan yok olup gidecekler. Kültürüne sahip çıkamayan ülkelerin acı kaderi bizi de bekliyor. Ben müzik, siz resim, heykel... vb diyin.
.
Oysa ki, günümüzde de değerli sanatçılarımız, bestekârlarımız var. Ama nedense hepsinin üzerine ölü toprağı serpilmiş. Ortak görüşlerini, sorunlarını paylaşacak ne bir dergileri, ne de bir internet siteleri var. Sadece birilerinin uzattığı mikrofona şikâyet ve sitem etmeyi biliyorlar. Her konuda olduğu gibi, birilerinin onlar için birşeyler yapmasını bekliyorlar.Hiç değilse RTÜK bir çok konuda olduğu gibi TV kanallarına yaptırım gücünü kullanabilse. Tabii istese.

Ben henüz umudumu yitirmedim.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Resim: http://www.images.google.com/ sitesinden alınmıştır.

Son akşam yemeği

2009-07-14T21:28:00.005+03:00

İYİNİN DE KÖTÜNÜN DE YÜZÜ

Leonardo Da Vinci ''Son Akşam Yemeği'' tablosunu yapmaya karar verdiğinde, iyi ve kötü kavramlarını aynı tablo üzerinde nasıl göstereceği sorunuyla karşılaşmıştı. Çünkü tablonun hem etkili hem kolay algılanabilir olmasını istiyordu. Kısa bir değerlendirmeden sonra iyi için İsa'yı, kötü için ise Yahuda'yı simge olarak kullanmaya karar verdi.Böylece mesajını daha canlı ve insan belleğinde daha derin iz bırakacak biçimde iletmiş olacağına kendini inandırdı.
.
Kötülüğün simgesi olarak Yahuda'yı seçmesinin bir nedeni vardı elbette; çünkü Yahuda son akşam yemeğinde İsa'ya ihanet etmeye karar veren ve İsa'nın 12 yakın havarisinden(takipçisinden) biriydi.
.
Leonardo aradığı modeli bulmak için pazar yerlerini, meydanları dolaşıyor, konserlere gidiyordu.Zaman akıp gidiyordu. ''Son Akşam Yemeği'' üzerine çalışmaya başlamasının üzerinden üç yıl geçmişti. Tablo neredeyse tamamlanmak üzereydi; ancak Leonardo, Yahuda için kullanacağı modeli bir türlü bulamıyordu. Öte yandan çalıştığı kilisenin kardinali, tabloyu bir an önce bitirmesi için kendisini sıkıştırıyordu.
.
Bir gün, kaldırım kenarına yığılıp kalmış bir adama rastladı. Adam erken yaşlanmış, paçavralar içinde, kendinden geçmiş sarhoş bir durumdaydı. Hemen yardımcılarını çağırdı ve güç bela adamı kiliseye taşıdılar.
.
Zar zor ayakta duran adam neden kiliseye getirildiğini anlayamamıştı bile. Ancak kendisinin sokaktan kaldırılıp buraya taşınmasını isteyen kişiyle karşı karşıya olduğunun ayırdındaydı. Kim olduğunu bilmediği bu gür sakallı adamın sıksık kendisine baktığını ve önündeki dört köşe bez parçasına bir şeyler çiziktirdiğini de görebiliyordu.Zavallı adam başına neler geldiğini anlamamıştı. Paçavralar içinde yarı sarhoş, yarı şaşkın durumda beklerken Leonardo onun yüzündeki inançsızlığı, suçluluk duygusunu, bencilliği, tabloya geçiriyordu. Titizlikle işini bitirmeye çalışırken sarhoş adam kendine gelmeye, etrafında olan biteni anlamaya çalışıyordu.
.
Ayılan model Leonardo'nun yapmış olduğu tabloya baktıkça farklı duyguları birarada yaşamaya başlamıştı. Bir yandan şaşırıyor, bir yandan da hüzünleniyordu.Gözleri sulanıyordu. Resmin buğulu görüntüsü ve büyüleyici gücü karşısında derinden etkileniyordu. Çünkü bu tabloyu daha önce görmüştü. Hüzün dolu bakışlarını büyük ressamın gözlerine çevirerek ''Ben bu resmi daha önce gördüm'' dedi. Leonardo şaşırmıştı.''Ne zaman, nerede?'' diye sordu.
.
Adam anında yanıt verdi:'' Üç yıl önce '' dedi.
.
Geçmiş yaşamının tatlı anıları bilincinde giderek daha açık bir biçimde canlanıyordu:''Elimde avucumda olanı daha kaybetmemiştim''dedi. ''O zamanlar bir koroda şarkı söylüyordum.Ben ayırdında değildim; ama bir ressamın dikkatini çekmiştim.İşte o ressam sonra bana gelip bir resim yaptığını ve ''İsa'nın yüzünü çizmek'' istediğini söylemişti. Kendisine model olmam için beni atölyesine davet etmişti'' dedi.
.
Sonunda boğuk bir ses tonuyla sürdürdü sözlerini:''ŞİMDİ ANLIYORUM Kİ İYİNİN DE, KÖTÜNÜN DE YÜZÜ AYNIYMIŞ; HERŞEY İYİNİN VE KÖTÜNÜN İNSANIN YOLUNA NE ZAMAN ÇIKTIKLARINA BAĞLIYMIŞ MEĞER...''
.
Yazı Bütün Dünya dergisinden alıntıdır.
.
*Yollarımıza hep iyiliklerinin çıkması dileğiyle*

Su

2009-07-12T21:53:00.003+03:00

Kışın içmeyi ihmal etsek de sıcak yaz günleri vazgeçilmezlerimizden biridir su. Yollarda, sokaklarda, ellerindeki pet şişelerden su içen insanları sıklıkla görürüz. Allah kimseyi susuz bırakmasın. Açlığa dayanırız da susuzluğa asla.

Ben de herkes gibi su ihtiyacımı değişik markalardan oluşan sularla gideriyorum, doğal olarak. Fakat, etiket fiyatları farklı olmasına karşın kasada aynı ücreti ödemek zorunda kaldığım bu ürünler, bende her nedense değişik bir rahatsızlık yaratıyor. Örneklersem daha iyi anlatabilirim:

Farklı büyük marketlerde yaşıyorum bu rahatsızlığı. Rafa yaklaşıyorum. Yanyana dizilmiş değişik üç marka su. Birisi -.47 TL, yanındaki -.48 TL, onun da yanındaki -.50TL. Ancak, kasaya gittiğim zaman ödediğim bedel -.50 TL. (50 kuruş)

Elbette hiçbiriniz benim iki, üç kuruş için ağıtlar yakan bir insan olduğumu zannetmiyorsunuzdur. Benimkisi aldatılmışlık duygusuyla karışık bir cins takıntı. Ülkede, ''1 kuruş'' tedavülden kaldırılmış ve cebimdeki paralarla etiket bedelini ödeyemiyorsam o etikete ancak acı acı gülüyorum.

Bu konudaki hassasiyetimin cimrilikle ilişkilendirilmeyeceğini düşünerek ve konuyu daha fazla sulandırmadan hepinize sağlık ve huzur diliyorum.

Fotoğraf:haberaktuel.com dan alınmıştır.

Yeni misafirimiz

2009-07-08T22:13:00.009+03:00

Şu güzelliğe bakar mısınız? Kocaman kulakları, palet gibi elleri ve her an oynamaya hazır afacan yüz ifadesine ne dersiniz?

Henüz, annelerinin peşine takılıp giden Romus- Romulus kardeşleri bir yuvaya kavuşturamamanın üzüntüsünü yaşarken, bahçemizden yükselen bu afacanın çığlıklarına kulak vermememiz imkânsızdı. Korunmaya çalıştığı su oluğunda korkudan büyümüş gözleriyle ''İmdat'' diye bağırıyordu adeta. O henüz bir ana kuzusuydu ve yalnızdı.

Çevremize biraz dikkatlice bakarsak onun gibi yüzlercesiyle karşılaşırız. Görüp de görmezden gelirsek herhalde insanlık suçu işlemiş oluruz. Karınlarını doyurup azıcık başlarını okşamak çok da zor olmasa gerek. Ne olur bu konuda biraz duyarlı olalım. Sokağımıza koyacağımız bir kap su ile şu sıcak yaz günlerinde yaşamlarını hiç değilse birazcık kolaylaştıralım. Susuzluğun ne olduğunu bir an için hissetmek yeterli sanırım.

Gelelim bizim ufaklığa. O'na şimdilik Gar diyoruz. Biraz daha büyüsün Garfield'e tamamlayacağız ismini. Herşeye rağmen O yine de şanslı bir kedi ve evimizin neş'esi.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Biz bunu hep yapıyoruz

2009-06-29T21:03:00.008+03:00

Güzel yurdumun piliciyle ünlü(gerçek anlamda) şirin bir ilçesinde karşıma çıkıverdi bu yazı. Lokanta, çay bahçesi karışımı bu yerde karnımızı doyurup çevremizi kolaçan etmeye başlamıştık ki...

Gördüğünüz gibi; yazım kurallarını ezip geçmenin yanı sıra esprili bir dil kullanmaktan geri kalmayan patron, o gün-bugün derken ne de güzel anlatmış niyetini. Gülümserken düşündürüyor da.

Aslında günlük yaşamımızda bu ifadenin benzerleriyle sıkça karşılaşırız:

''Olsa dükkân senin'' lâfı, olmadığı için cömertçe dile getirilir. Dükkân sahibi arkadaşların ''Bak artık bir dükkânım var, ne istersen alabilirsin'' dediği görülmüş müdür? ''Düğününde kalburla su taşıyacağım'' sözü de insanı ne kadar mutlu eder. Oysa hiç de gerçekçi değildir. Onun yerine ''Sen evlen buzdolabını ben alacağım'' demek daha mantıklı değil midir? Yoook, bağlayıcı bir söz sıkıntı yaratır. En iyisi kalburla su taşımak.

Bir çay bahçesi yazısından nerelere geldik. Kimbilir daha ne örnekler çıkar. İnsanoğlunun doğasında var herhalde. Vermeyeceklerini veriyormuş gibi, yapmayacaklarını yapıyormuş gibi... yaparak, karşısındakinden anlık sevgi, dostluk, hatta minnet çalmak. Bu da bir başka tatmin yolu olsa gerek.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Hayırdır inşallah

2009-06-24T23:26:00.002+03:00

Hep imrenmişimdir'' Dün bir rüya gördüm'' diye söze başlayıp anlatanlara. Hayatım ''Hayırdır inşallah'' demekle geçiyor. Oysa ben, ayda yılda bir rüya görenlerdenim. Ya da görüp de hatırlayamayanlardan.

Bu konuyu neden seçtim? Çünkü, nihayet bir rüya görebildim, uzunca bir aradan sonra. Hayırdır inşallah. :-))) Görmemiş rüya görünce ne yapar? Bir rüya tabiri kitabı alır eline ve başlar aramaya. Ben de aynen öyle yaptım:

Rüyamda, ayıptır söylemesi ''Lahana'' görmüştüm. Sınavdan iyi not bekleyen öğrencinin sonucu öğrenmesi heyecanıyla, kitapta L harfini buldum. Lahanayı buldum. Yorumun ilk satırı''Rüyada lahana görmek çok iyidir''. Keh keh keh. İkinci cümle ''Pişmiş lahana gördüyseniz bu pek de hayra yorulmaz'' Moral sıfır.'' Ama pişmiş lahananın rengi yeşilse zenginlik bereket demektir.'' Burada kafayı kitaptan kaldırıp rüyaya geri dönüş yolculuğu ve bir belirsizlik. Okumaya devam''Şayet rengi sarıysa hastalıkla tabir edilir'' Şaşkınlık had safhada. Susmayan iç sesi ''Keşke daha dikkatli izleyebilseydim rüyamı'' Sarı mıydı, yeşil miydi? gel-gitleriyle ziyan olmuş bir rüya.

Böylelikle anlıyorum ki, rüya görmek her babayiğidin harcı değilmiş. Rüya tabiri kitaplarıyla kafa karıştırmak duygu karmaşası yaratmaktan başka birşey değilmiş. Hele hele rüya görmek bana hiç de lâzım değilmiş. Ben seve seve asli görevime geri dönüp hepinize gördüğünüz, göreceğiniz tüm rüyalar için topluca bir;

Hayırdır inşallah diyorum.

Romus- Romulus

2009-06-21T22:26:00.009+03:00

Büyük Roma İmparatorluğunu kim kurmuş?

- Efsaneye göre; Romus, Romulus kardeşler.

İlginç bir de öyküleri vardır. Doğdukları zaman bu ikiz kardeş, bir sepet içerisinde nehrin sularına bırakılır. Suların çekilmesiyle karaya oturan sepeti bir kurt bulur. Çocukları bir anne gibi emzirir, korur. Daha sonra, bir çoban nezaretinde gelişimlerini sürdürür kardeşler. Herhalde çoban onlara; okuma yazma, görgü kuralları ve Roma nasıl kurulur?...vb dersler vererek tarihdeki yerlerini hazırlar.

Tarihle aram hiç iyi değildir. Ama böyle ilginç olayları ve isimleri hafızam pek sever. Yazımı okumaya başlamadan önce gördüğünüz fotoğrafın, konuyu nereye bağlayacağım konusunda sizlere ışık tuttuğunu zannediyorum . Evet, resimde gördüğünüz iki afacan, bir sabah anneleri tarafından balkonumuza resmen getirildiler. Güzelim balkonumuzda imparatorluklarını ilan ettiler. Soldaki Romus, sağdaki Romulus. Anneleri kurt olmamakla birlikte sokağımızın en ruhsuz ve donuk kedisidir. O'nu ''Sfenksss,Sfenksss'' diye çağırma nedenimiz de bu duruşundandır zaten.

Şu an balkonda çift kale maç yapan bu şirin kardeşleri sizlere de tanıtmak istedim. Biraz daha büyüdüklerinde onlara bir de güzel yuva bulabilirsek ne mutlu bize.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

.okia cep telefonu

2009-06-11T20:56:00.008+03:00

Günün olayı:

Cep telefonunu tuvalete düşürünce...Alınan bilgiye göre, İnegöl Vergi Dairesi'ne ait tuvaleti kullanan Sevcan Ö. (38), cep telefonunu tuvaletin deliğine düşürdü.Telefonunu çıkarmaya çalışan Sevcan Ö, kolunu tuvaletin deliğine sıkıştırdı. Bağırarak yardım isteyen kadının yardımına vergi dairesi çalışanları yetişti.Tuvalete sıvı sabun döken vergi dairesi çalışanlarının yardım çabaları da sonuç vermeyince, durum itfaiye ekiplerine bildirildi. Olay yerine gelen İnegöl Belediyesi itfaiye ekipleri, tuvaleti kırarak kadının kolunu sıkıştığı yerden kurtardı. Kolunda şişlik ve çizikler meydana gelen Sevcan Ö, İnegöl Devlet Hastanesi'ne kaldırıldı. Burada genç kadına tetanos aşısı yapıldığı öğrenildi. Öte yandan, cep telefonunun bulunamadığı bildirildi.

Haber ve resim; gazetevatan.com dan.

**************

İnşallah başlık yazımdan fesatça bir anlam çıkartmamışsınızdır.:-))) Sadece reklam olmasın diye ilk harfini yazmadım. Ben de kullanıyorum ve çok memnunum.

Ben diyeyim günün, siz diyin ayın, onlar desin yılın, öbürleri desin yüzyılın olayı. Yaşanan, çoktan seçmeli sorunlu bir olay. Can havliyle yapılan eylem sonucunda; ya cep telefonuna ulaşılacak, ya da ''Olmadı yerine bir boncuk verelim'' durumu yaşanacak. '' Allah böyle bir duruma düşmanımı düşürmesin''

Sevcan Ö, bu sabah da her sabah olduğu gibi normal, sıradan bir vatandaş gibi güne başlamıştı oysa ki. Ama artık o eski Sevcan değil. Eminim: Bugün, cabbar girişimi nedeniyle arka cepheden tanıdığımız bu sade vatandaşımızı, yarın TV kanallarının haber stüdyolarında ön cepheden de görme şansına erişiriz. Ülkemiz için önemli bir olay ne de olsa. Masaya yatırıp, irdelemek gerekir.

Aslında, gerçekten önemli bir olay. Ama psikologlar tarafından ele alınması gereken bir olay. Konu dönüp dolaşıp'' CEP TELEFONU SEVDASI''na dayanıyor. Vazgeçemeyeceğimiz alışkanlıklarımız sıralamasında birinci sıraya oturuverdi kısa adıyla ceplerimiz. Daha ötesi olabilir mi? WC ye bile onunla gidiyormuşuz meğer.Tuşlarına alıştığımız, fotoğraflarla albüm haline getirdiğimiz, zaman zaman geriye dönüp sakladığımız mesajlarımızı görmek istediğimiz can dostlarımız. Kaybedince kalp krizi geçirecek kadar üzüldüğümüz, düşürdüğümüz yer köpekbalıklarıyla dolu bir havuz bile olsa ( benim için yaşanan olayla eş değer) ardından atlanacak kadar önemli bir şey.

Midelerinizde yarattığım hasar için özür dilerim. Ben de fotoğrafı öyle uzun uzadıya inceleyemedim. Gerçekten insanı rahatsız eden bir görüntü. Ama ne yapayım çok ilginç. Sizlerle paylaşmasaydım hiç içime sinmezdi.

Sağlık ve huzur dileklerimle

Deyimlerimiz

2009-06-05T23:28:00.003+03:00

Konuşmalarımıza zaman zaman renk, coşku katan, sayısız deyimlerimiz var.

Bazılarını çok merak ediyorum; hangi duygu ve düşünce hali içerisinde, kimler tarafından üretildi. İçlerinde mantığa uygun olanlarının yanı sıra ''Bu hangi aklın işidir?'' dedirttirenleri de var. Bugün bu konudaki düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Kirli çıkı gizli gizli para biriktiren cimriler için kullanılan bir deyimdir. Bana göre son derece de mantıklıdır. Çıkı para kesesini çağrıştıran bir sözcüktür ve yanındaki kirliyle birlikte bir anlam bütünlüğü oluşturur. Oysa pişman etmek niyetine söylenen burnundan fitil fitil getirmek deyimi nasıl bir zekâ ürünüdür anlayamadım. Burundan çıkmış bir fitil= pişmanlık? Gözümün önüne getiremiyorum.

Daha büyük adımlar atarak çok yol alabilmek amacıyla söylenen ikaz içerikli bir deyimimiz vardır''Pergelleri açalım.'' Bu da yaşama geometrik gözlerle bakışa bir örnek, aklı başında bir deyim. Gelelim ''Sıtma görmemiş ses''e. Yani ses ile dişi sivrisineğin(anofel)in akıllara durgunluk veren ilişkisine. Kalın ve tok bir ses; ''Anofelle hiç işim olmaz'' diyor, dolayısı ile sıtma görmemiş oluyor.

Uzun lâfın kısası; yine anlam bütünlüğü olan deyimlerimizden. Ama ''Tavşan pisliği'' deyince bir durup düşünmek gerekiyor. Çünkü bu ihtisas isteyen deyimlerimizden. Hani, ne yararı ne de zararı olan insanlar için kullanılan bu benzetmedeki ürünün nasıl bir incelemeden geçtikten sonra bu deyimdeki yerini aldığını da merak etmek en doğal hakkımız.

Üzüm üzüm üzülmek, tam takır kuru bakır... ritmik, tekerleme kıvamında deyimlerimizden olup farklı bir grup oluşturuyor. Bugüne kadar ağladığını sızladığını duymadık üzümün.Yoksa, en çilekeş meyvamızdı da biz mi bilmiyoruz?

Sarımsağı gelin etmişler de kırk gün kokusu çıkmamış. Haydi hep birlikte bir canlandırma yapalım, sarımsak kızımıza telli duvaklı bir gelinlik giydirelim. Tepesindeki perçemi çiçeklerle süsleyelim. Maşallah pek de yakıştı. Fakat kokusu...

Üzerinde durmak istediğim son deyimimizin Karadeniz kaynaklı olduğu inancındayım. :-)))
Tabanları yağlamak: Yani en hızlı kaçış. Varalım, bir bilene soralım;Yağlı tabanlarla artistik tabanaj mı, yoksa kontrolsüz patinaj mı yapılır acep?

Deyimleriniz bol olsun.

Son kurbanlarım

2009-06-04T22:23:00.007+03:00

Bugün yazımın içeriği: Bir itiraf

21 Aralıktan bu yana yazdıklarımı şöyle bir gözden geçirerek bugüne kadar geldim. Birşey dikkatimi çekti ve beni rahatsız etti. Kendime ne kadar torpil geçmişim. Yazılarımı okuyan sizlerin gözünde herhalde ''sütten çıkmış ak kaşık'' gibiyim. Yooook, böyle bir haksızlığı kabul edemem. Ara sıra öbür yüzümü de göstermeliyim.

İsmimin ilk kez duyanlar tarafından yalan yanlış telafuz edilmesine, hele hele kırpılıp kısaltılmaya çalışılmasına asla izin vermedim, vermem de( aile bireyleri hariç). Öğretinceye kadar uğraşırım. Oğlak burcunun saf kan inatçılarındanım. Gençlik yıllarımda bu durum beni bunaltıyordu. Amaaa şimdi adeta zevk duyuyorum. Karşımda; okumayı yeni sökmüş, yakası kırmızı kurdeleli çocuklar gibi ismimi öğrenmeye çalışan insanlar, beni öyle bir eylendiriyor ki sormayın. Hece hece, tane tane harfleri birbirine çatıp Raa yee gââân demiyorlar mı? :)))))

Bugün, yine yollardaydım. E5 karayolunda minibüsümüz seyir halindeyken Yunus Polisler tarafından çevrildik. Son zamanlarda sıkça yaptıkları kimlik kontrollerinden birini gerçekleştirdiler. Toparladıkları kimlikleri alıp bir süre sonra geri getirdiler ve isim okuyarak geri vermeye başladılar: Ahmet ...., Mehmet...., Ayşe...., Fatma...., vb. hızlı hızlı okunan kimlikler sahiplerini buldu. Ve işte o an... Polisin kaşları bir çatıldı, gözleri bir açıldı. Ağzını açtı, lâkin ses çıkmıyor. Ben içimden ''Keh keh keh O benim işte'' dedim. Sadistçe bir duyguyla okumasını bekledim. Ama akıllı Türk Polisi harflerle uğraşmak yerine kimlikteki fotoğraftan yola çıkarak biraz da sinirlice kimliğimi elime tutuşturuverdi.

İşte, son kurbanlarım maalesef Yunus Polislerdi.

Sağlık ve huzur dileklerimle

Beşiktaşlıyım

2009-05-31T19:49:00.002+03:00

NE MUTLU BANA

BEŞİKTAŞ MARŞI

Kartalın sevgisi işlemiş kanına
Bir can, soluk gibisin taraftarına
En iyi gününde hem, en zor anında
Unutma taraftarın senin yanında

Beşiktaş Beşiktaş Kartal Beşiktaş
Beşiktaş Beşiktaş Büyük Beşiktaş

Yensen de yenilsen de yok coşkuda son
Her zaman, her yerde sen on numara on

. . .
Refah Torlak

Şevki Bey

2009-05-27T22:40:00.006+03:00

Bugünlerde Şevki Bey'le yatıp, Şevki Bey'le kalkıyorum. Türk Sanat Musıkisi seven dostlarım beni çok iyi anlamıştır. Sevmeyen, ilgilenmeyen dostlarım ise ''AAAAA ne ayıp, insan özel yaşamını bu kadar gözler önüne sermez ki.'' deyip beni ayıplamıştır.

Kim ne derse desin seviyorum Şevki Bey'i. Bestelerini söyledikçe söyleyesim, çaldıkça çalasım geliyor. Nur içinde yatsın. Otuzbir yıllık ömrüne bini aşkın eseri nasıl sığdırabildiğini de anlamış değilim. Keşke daha uzun yaşasaydı, daha çok eser bırakabilseydi.

Gönül telimizi titreten Şevki Bey ve ... gibi bestekârlarımızın ortak özelliği; aşkı meslek edinmiş olmaları bence. Sanki, herkes işine gücüne giderken onlar aşkı aramaya çıkmışlar.Yürekleri hep aşk diye çarpmış, gözleri hep bir güzel aramış. Bulunca da, notaları ustalıkla yan yana dizip en akıcı, en doyurucu nağmeler haline getirmişler. Ama ne yazık ki hüsrana uğradıkları sevdaları yüzünden kadehlere sarılıp, hüzünlerini içkide eritmeye çalışmışlar. ''Mey içerken düştü aksin camıma'' Şevki Bey'den güzel bir örnektir. Aşağıda diğer eserlerinden birkaçını hatırlatma amacı ile yazdım. Dinlemenizi öneririm.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Dil yaresini andıracak yare bulunmaz

Kış geldi firâk açmadadır sinede yâre
Ülfet etsem Yâr ile ağyâre ne

Hastasın zannım, vefâ mahzûnusun
Hicrân oku sinem deler

Kimseler gelmez senin feryâd–ı ateş-bârına...

Minibüs sevdam 1

2009-05-21T22:53:00.005+03:00

Ne derseniz deyin seviyorum minibüsü. Beni gülümseten anılarımda çok büyük yeri var. Daha bugün bir yenisini ekledim:

Yine yollardaydım. Giderken otobüs, dönerken minibüsü tercih ettiğim ortalama birer saat süren düzenli yolculuklarımdan birini daha gerçekleştirdim. Dönüş yolunda bindiğim minibüsün şöförünün pardon kaptanının (bundan çok hoşlanıyorlar), elindeki telefona lâf, yolculara para üstü yetiştirerek en keskin manevraları gerçekleştirmesini yine hayretler içinde izledim. Hani biraz daha gayret etseler ayaklarıyla da halka çevirecekler.

Neyse, bir süre E5 karayolunda ilerledik. Sıcakkanlı yolcuların sıcak nefeslerinden bunalan kaptan, bir süre kapıları kapatmadan yola devam etti. Fakat o da ne? Gaipten gelircesine bir ses'' Minibüs, kapılarını kapat''. Görünmez bir polis otosu tarafından, ekolu bir mikrofonun ardındaki polisin yaptığı bu uyarı karşısında, kaptanımız başını kesik kesik sağa sola çevirerek sesin kaynağını bulmaya çalıştı. Sonra da çocuk gibi şirin şirin gülmeye başladı.

Az gittik, uz gittik, bu kez uzakta; gözle görülebilen bir polis otosu bizim kaptanı yine telaşlandırdı. Ayaktaki yolculara ''Polisleri geçinceye kadar azıcık koltuklara sıkışın'' talimatı verdi. Bunun üzerine, benim de oturduğum iki kişilik koltuğa iki hanım kendilerini atıverdi. Birini kucağımıza, birini yanımıza sığıştırdık. Beylerin bazıları Adıyaman halk oyunları ekibi gibi yerlere çömeldi, bir iki tanesi camlara yapıştı. Manzara müthişti. Böyle bir mozaik nerede görülmüş Allahaşkına. Yurdum insanı her koşula uyar.

Önümüzdeki günlerde yol anılarımdan kesitler sunmaya devam edeceğim. Umarım beğenirsiniz.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

İyi ki

2009-05-20T23:05:00.006+03:00

Güzeller güzeli bir kız çocuğu. Masmavi pırıl pırıl gözleri ile yükseklerde bir yeri işaret ediyor sanki. İşte, bir gün kendisine yaraşacak yer orası. Bu fotoğraf beni çok etkiledi.

O, kolay yolu seçmedi. Güzelliğinden yararlanıp, günümüz çocukları gibi bir film yıldızı veya pop star olma hayaliyle yatıp kalkmadı. Ben yerine biz demeyi bildi. Şifa dağıttığı cüzzamlı hastalara, topluma kazandırdığı genç kızlara sarıldığı kadar sıkı sıkı sarıldı. Onun hayalleri değil idealleri vardı. Hiç bir çıkar gözetmeden ülkesinin geleceği ve insanları için harcadı yaşamını.

Son yolculuğuna binlerce vatandaş ellerinde çiçekleri, ağızlarında sloganları ve duaları ile uğurladı O'nu. Şimdi aynaya bakma zamanı. Bu olağanüstü insanla karşılaştırınca; kendimi böcek gibi hissediyorum.

İyi ki yolun Türkiye'den geçti Türkan Saylan

Hıfzıssıhha

2009-05-17T23:23:00.004+03:00

Esas yazılışı hıfz-ı sıhha olan başlık yazımın, tıbbın bir dalı olduğunu biliyor muydunuz? Hıfz koruma sıhha sıhhat anlamı taşıyor ve ikisi bir araya gelerek sıhhatimizi koruma amaçlı araştırmalar yapıyor. Günümüzde oldukça geçerli bir dal. Bugünkü söylemiyle bakteriyoloji.
.
Durup dururken nerden geldi aklıma hıfzıssıha derseniz, ben de hemen uygun yanıtımı veriveririm. Çünkü ülkemizde ilk hıfzıssıhha enstitüsü tam da seksenbir yıl önce bugün kurulmuş. Çocukluğumdan beri hep duyardım da bir anlam veremezdim bu garip sözcüğe. Daha doğrusu öyleyse öyledir diye hiç araştırma gereği duymamıştım; yaptığı işi bilmeme karşın.
.
Ben yine de ısrarla kelimeye takılıp kaldım. Osmanlı döneminde yani 1840 lı yıllarda , Tıp Fakültesine Mekteb-i Tıbbiye dendiği zamanlarda branşlar; dahiliye, nisaiye, bevliye... gibi isimlerle anılırmış herhalde. Oysa günümüzde artık bu bölümler hepimizin anlayabileceği gibi Türkçe karşılıklarını buldu. Tıpta okuyan çocuğu için ''Kızım hıfzıssıhha bölümünü seçti'' diyen duydunuz mu? Onun da diğerleri gibi bir Türkçe karşılığı var: Bakteriyoloji. Peki adı geçen enstitüler sizce niye halâ bu birleşik Arapça isimle anılmayı sürdürüyorlar. Bu kelimeyi sokaktaki vatandaşa sorsak herhalde yanıtlarıyla güldürü programı yapılır.

Asoşeytıtpres ajansı gibi Hıfzıssıhha enstitüsü.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Şarzzzzz

2009-05-14T23:42:00.007+03:00

Her duyduğumda tüylerimi diken diken eden bir sözcükle başladım yazıma. Aman sakın ''Ne var ki şarz demekte?'' diyerek, sizler de bu yanlışlık kervanına katılmayın.

Cep telefonu ile birlikte yaşantımıza hızla giren bu Fransızca kökenli charge (şarj) sözcüğünün yükleme anlamına geldiğini biliyoruz. Peki, şarz ne anlama geliyor, bilen var mı? Hani dili dönmediği için söyleyemiyorlar da diyemeyiz. Allahaşkına iki kelimeyi ard arda söyleyin, hangisi daha kolay. Şarj mı, şarz mı? Esas şarz derken insanın dili ağzının içinde eziyet çekiyor. Adeta portakal reçeli gibi kıvrım kıvrım oluyor.

Beni hayretten hayrete düşüren, bu yanlışı daha çok gençlerin yapması. Çoğu üniversite öğrencisi. Orta öğrenimleri sırasında fizik dersi görmüş ve bu kelimeyi kimbilir kaç kez tekrarlamış, yazmış, çizmiş genç bir nesilin şarz demesini kabul edemiyorum.

Belki de diyorum birileri, güldürü amaçlı yaptı bu değişikliği; şemsiyeye şemşiye der gibi. Şaka gibi bir şey. Buna inanmak istiyorum. Ama, kelimeler üzerinde yapılan bu tür oynamaların zaman içinde insanlar tarafından ciddi ciddi kabul görüp benimsendiğini de biliyorum. Yağmurda şemşiyesini açanlar, cep telefonlarını şarz etmeyi de ihmal etmeyeceklerdir.

Sağlık ve huzur dileklerimle

Anneler günü

2009-05-10T21:58:00.007+03:00

Amerika'da 1908 yılında Anna Jarvis isimli bir hanım kişinin, annesini kaybettikten sonra önce kendi çapında, daha sonra kongrenin onayı ile ülkesinde bu gün kutlanmaya başlanmış. Bu kadarla da kalmamış, domuz gribi gibi tüm dünyaya yayılmış.

Bana öyle geliyor ki Anna Jarvis annesine; yaşadığı sürece hak ettiği sevgiyi, ilgiyi gösterememiş, yani açıkçası hayırlı bir evlât olamamış. Gecikmiş bir vicdan hesaplaşması günüdür belki de O'nun için bu gün. Keşke ve anne sözcüklerini yanyana getirip getirip yandığı gündür. Belki de tam tersi.

Her nedense benim bu kutlanan günlerle bir zorum var. Anneler günü, babalar günü, sevgililer günü... Bana çok yapay geliyor. Ayrıca, ''biri yer biri bakar'' durumu hiç hoşuma gitmiyor. Küçük yaşta annesini, babasını kaybetmiş çocuklar için ne büyük ızdıraptır bu günler. Üstelik tek bir günle de kalmıyor. Haftalar öncesinden vitrinler süsleniyor, sarmaş-dolaş anne çocuk reklamları sanki bu küçücük yüreklere nispet yapıyor ''Senin annen vaar mı?'' der gibi. Bu işkence değil de ne?

Nedense bu tür antikalıklar hep Amerika'nın başının altından çıkmış. 1900 lü yılların başında habire gün icad etmişler. Kabul günü de onların buluşu mu bilemeyeceğim ama önümüzdeki ay içinde babalar günü kutlanacak. Binlerce şehidimizin minicik yavruları çiçekleriyle kabristanları dolduracak.

İçinde ana, baba ... sevgisi taşıyan bir çocuk, bunu göstermek için arkasından iteklenmemeli. Sevgi, saygı; cıcılı bıcılı bir kâğıda sarılıp kurdelelerle süslenmiş bir paket değildir. Bunu sadece bir gün göstermek de yetmez.

Sevenleriniz bol olsun.

Kuşku

2009-05-06T23:09:00.002+03:00

Kuşku; insanı rahatsız eden bir duygu, sinir bozucu bir belirsizlik hali. Zaman zaman hepimiz yaşarız bunu. Konu olarak seçmemin nedeni, tam da bugün bu duyguyu yaşıyor olmam.

19 Nisan tarihli yazımın ( Ayna,terazi) ayna ile ilgili bölümü, bugün izlediğim ''Avrupa Yakası'' dizisinin bir bölüm senaryosuydu. Bir butikte geçiyordu ve benim anlattığım şekilde canlandırıldı.

Sıradan, güncel bir olay olsa kuşkulanmayacağım. Konu, yani butiklerde kullanılan hileli aynaların yeni birşey olmadığını zaten biliyoruz. O halde, benim yazımın hemen ardından senaryolaştırılması bir tesadüf müdür?

Yoksa, yeni konu bulmakta sıkıntı çeken senaristler bloglardan sorgusuz sualsiz malzeme mi çalmaya başladılar. Öyle ya bedelsiz ve zahmetsiz kaynak kimin işine gelmez. Yine de şimdilik bunu sadece bir kuşku olarak bir köşeye yazayım. Gülse Bilse'ye olan sevgimi yitirmek istemiyorum.

Sağlık ve huzur dileklerimle

Ağaç olmak

2009-05-02T22:34:00.003+03:00

Bugün, meyva veren bir ağaç gibi hissetmek istedim kendimi. Söylemek istediklerine, anladığım kadarıyla tercüman olmak geldi içimden:

Her yıl yeniden doğmak ne güzel. Taze capcanlı yapraklarım her geçen gün çoğalırken, bir yandan da gökyüzüne doğru uzamaya devam ediyorum. Önceleri en hafif rüzgârda bile sağa sola kolaylıkla eğilen bükülen dallarım, giderek güçleniyor.

Köklerimi salıverdim toprağın derinliklerine. Komşu ağaçların kökleriyle sarmaş dolaş oldum. Her yıl buluşan yazlıkçılar gibiyiz. Bu yıl hangimiz daha çok ürün veririz bilemiyorum. Kuşkusuz her yıl olduğu gibi bir yarışma düzenleriz. İnşallah ben kazanırım.

Gövdemde minik dostlarım telaşla dolaşıyor. Bir toprağa inip, bir kovuklarıma gizlenip adeta evcilik oynuyorlar. Heyecanla bekliyorum; güzel sesli bir kuşun yavrularına yuva olacağım günü. Kanatlanıp uçuncaya kadar her türlü düşmandan sakınıp koruyacağım onları.

Yine, sıcaktan bunalan insanları gölgemde serinletmek isterim. Cıvıl cıvıl çocukları, romantik aşıkları, yorgun yaşlıları konuk etmeye bayılırım. Hatta çaktırmadan, meyvalarımın olmuşlarından atıveririm önlerine bir kaç tane. Eeee, konuğa ikram gerekir. Ama bazıları bunu hiç hak etmiyor. Gölgemde tartışan iki saygısızdan biri ''Beni o gün niye ağaç ettin'' diye diğerine bağırıyordu. Ağaç olmak kötü birşey midir?O an bir çam ağacı olmayı çok istedim. Bütün kozalaklarımı başlarına fırlatmak için. Hatırladıkça sinirleniyorum.

Bakmayın sessiz oluşuma, aldığınız nefes benim nefesimdir.Ben bir canlıyım. Duygularım, sezgilerim var. Terörün ne olduğunu sizin kadar ben de bilirim. Ben de binlerce yakınımı teröre kurban verdim. Bizi kesenleri, ateşe verenleri lanetliyorum. Her canlı gibi, korkusuzca uyumak istiyorum.

Ben meyva veren bir ağacım.

Üzgünüm

2009-04-30T21:51:00.004+03:00

.
Türklerden başka dini ve vatanı uğruna canını vermeye hazır asker görmedim. Hamilton

Uzunca bir aradan sonra güzel şeyler yazmak isterdim. Ülkemin dört bir yanından yükselen ağıtlara, düştüğü yeri dağlayan ateşlere duyarsız kalmam olanaksız. Bir yanımız kan ağlıyor, diğer yanımız arsız arsız güllük gülistanlık yaşayıp gidiyor. Televizyon kanalları zevzek programlarına hız kesmeden devam ediyor. Eller havaya, vicdanlar çöpe...Yoksa insanlık kılıfımızı sıyırıp attık mı üzerimizden? Birşeyleri anlayabilmek için, illa başımıza mı gelmesi gerekiyor.

Kendi kendimizi sorgulayamayacak, yargılayamayacak kadar duyarsızlaştıysak çevremizde olup bitenlerden bize ne. Öyle ya, gününü yaşa geç git. Gamsız hayat herkese başka sunar garip oyunlarını...

İyi uykular Türkiye

23 Nisan

2009-04-23T21:27:00.005+03:00

Muhteşem bir gösteriydi, değil mi? Hoş, biz bu görüntüyü beynimizin orta yerine öyle bir yerleştirdik ki, kolay kolay hiç bir şey silemez.

23 Nisan 1920 TBMM mizin kuruluş tarihi. Önce ''Ulusal Egemenlik'' bayramı adı altında kutlanmaya başlanan gün, daha sonra 1927 yılında o günkü Çocuk Esirgeme Kurumu tarafından Atatürk'e sunulan bir önerinin kabulü ile ''Çocuk Bayramı''olarak değiştirilmiş. Amaç; Kurtuluş Savaşı şehitlerimizin ve gazilerimizin çocuklarına sahip çıkmak, onların geleceği için büyük çapta bir kampanya başlatmak.

Etkinlikler her yıl daha geniş kitlelere yayılarak, yarışmalar, şenlikler, geziler...coşkulu bir hâle dönüşmüş. İlk kez 1933 yılında Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk, makam koltuğuna çocukları oturtmuş; gelecekteki sorumluluklarını daha iyi anlayabilmeleri için. Bu anlamlı bayramımız 1980 yılında, ''23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'' adı altında yasalaşmış.

Artık 23 Nisan, tüm dünya çocuklarının bayramı . Her yıl onlarca ülkeden gelen çocuklarla kutlanıyor. Dilleri, düşünceleri farklı olsa da birlikte muhteşem bir duygu birliği içine giriyorlar. Bunu nereden anlıyoruz? Ülkelerine dönmek üzere vedalaşırlarken ağlamaktan şişmiş gözleri ve birbirine sıkı sıkı kenetlenmiş elleri her şeyi anlatıyor.''Dünya Barışı'' için atılabilecek en sağlam temeller.

Gönül ister ki bu bayramı tüm çocuklar kutlasın. Küçük yaşta çalışma hayatının zorluklarıyla yüzyüze gelen yavrulara bu ay daha fazla ücret verilsin. Bayram tatili yapsınlar. Onlar da bu şenliğin içinde yer alsın. Başbakan'ın, Cumhurbaşkanı'nın koltuğuna onlar da oturabilsinler. Sinemaya, tiyatroya, lunaparka gitsinler. Dokuz yıl hapis yatmak pahasına çalmak zorunda kaldıkları baklavaları, börekleri diledikleri gibi yiyebilsinler. Hiç değilse senede bir gün gezip, eğlensinler. Varsın bindikleri güzel arabalar 24 Nisanda balkabağına dönüşsün. Bu bile onlara yeter.

Çocuklar bir ülkenin geleceğidir.

Ayna-Terazi

2009-04-19T23:16:00.005+03:00

Mevlana, doğruluk ve dürüstlüğü anlatabilmek için ayna ile teraziyi örnek göstermiş: ''Biri incinmesin veya utanmasın diye ayna ile terazinin hiç sözünü sakındığını, yalan söylediğini gördünüz mü?'' diyerek onların gerçekçiliğini anlatmış güzel güzel.

Bilememiş Mevlana, gün gelip onların da DNA sıyla oynanacağını.
Çarşı-pazar, çeşitli yerlerden gıda maddeleri alıyoruz. Değişik teraziler, tartı aletleri marifeti ile ürünler tartılıyor. Bazen, elimiz bile anlayabiliyor aldığımız malın tartısının eksik olduğunu. Evinizde Mevlana'nın öğretisindeki gibi doğru bir terazi var ise ara sıra üşenmeyin test edin: Zaman zaman kandırıldığınızı anlayacaksınız.

Giysi gereksiniminizi karşılamak için girdiğiniz giyim kuşam mağazalarının aynalarına hiç dikkat ettiniz mi? Şişman şişman hanımlar o aynalardan ayrılamıyorlar. Hepsi birer selvi boylum al yazmalım olmuşlar. Ne giyseler yakışıyor mübarek. Eee keramet aynada. Bütün sihir, kasaya parayı ödeyip eve gidinceye kadar. Evde yine onları Mevlana'nın doğrucu aynası bekliyor.

Alış-verişle ilgili başımdan geçen yeni bir olayı da anlatmadan geçemeyeceğim. Ses kayıdı için kaset almam gerekiyordu. Bu tür şeyler satan bir iş yerine girdim. 25 yaşlarında bir delikanlı ilgilendi. Bir hayli koşuşturup bulduğu tek bir kaseti getirdi. Markasını tanımadığım ürün bana oldukça değişik geldi. Evirdim, çevirdim. Evdekilerden hafifti:''Benim evdeki kasetlerim daha ağır, bu bana hafif geldi'' dedim. Delikanlı son derece ciddi bir yüz ifadesiyle gerekçeli açıklamasını yaptı:''Ama bu boş kaset'' Dondum kaldım. Ciddi bir yüzle espri yapma olasılığını da hesaba katarak, ben de kendimce bir karşıt espri ürettim: ''Doğru, evdekilerde klasik Türk Müziği kayıtlı onun için ağırdır dedim.Sonraaa, kulakları dizi dizi küpeli, saçları jöleli yurdum gencine nasıl bir baktıysam, o da sözlerindeki saçmalığı bir anda kavradı ve başladık gülmeye.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Anahtar

2009-04-15T23:44:00.009+03:00

Hoppalaa! Nerden çıktı bu anahtar demeyin. Günde kaç kez elimize aldığımız onca anahtarımız var. Saygısızlık etmeyelim ve bu konuda duyarlı olalım. Aradığımız ve bulamadığımız zaman düştüğümüz çaresizliği unuttuk mu? O an ki yüz ifadelerimizi resme dönüştürsek, bir dizi korku filmi yaparız.

Düşünebiliyor musunuz? Yorgun argın geldiğiniz evinizin kapısında anahtarınızı bulamadığınızı. Arabanıza; kaybettiğiniz anahtarı yüzünden, acı acı dışından baktığınızı. Her zaman küçük bir el hareketiyle kilidini açtığınız kapıların ardında, size ait bir dünya var ama içine giremiyorsunuz.

Anahtarı ilk kimler bulmuş? Romalılar. Bu demek oluyor ki ilk hırsızlık olayı da Roma'da olmuş. Yoksa durduğu yerde niye böyle bir alete gereksinim duysunlar. Ancak, bu ilk bulunan basit anahtar ve kilit mekanizması 18. YY.a kadar bir değişikliğe uğramamış. Demek ki bu süre içerisinde hırsızlar, ancak kendilerini geliştirebilmişler. Maymuncuğu icat etmişler ve anahtarcılık sektörünün ilerlemesine neden olmuşlar. 20. YY.da ise Yale sistemi yapılan anahtarlar tüm dünyada benimsenmiş.

Anahtar deyince herkesin aklına farklı imgeler gelir. Bir anket yapılsa, en fazla dile getirilen ev ve araba anahtarı olur herhalde. Başka, başka... Kasa anahtarı, sandık anahtarı ... Okul çağındaki test çözmekten başı dönen çocuklarımızın başının derdi;''cevap anahtarı.'' Müzikle, notayla uğraşanların şüphesiz belleklerinde kıvrım kıvrım dolaşan ''sol anahtarı'' için de farklı anahtarlar diyebiliriz.

Aslında Öz Türkçe sözlüklerde ''Açkı-Açar'' olarak değiştirilse de, anahtar sözcüğünü herhalde daha çok seviyoruz. Ben bugüne kadar duymadım:''Aman açkını almayı unutma'' gibi bir cümle. Veya '' Açarımla kapıyı açar girerim'' bana gülünç geliyor. Bir gün sadece tepki ölçmek için bu kelimeleri kullanacağım.

Dostluk açkılarınızı kaybetmemeniz dileğiyle.

Özgürlük

2009-04-13T00:53:00.016+03:00

Her insan rüyasında kendisini mutlaka bir kez olsun uçarken görmüştür. UÇMAK herhalde özgürlüğün en güzel simgesi. Uçsuz bucaksız masmavi gökyüzünde, istediği yöne doğru, istediği yükseklikte kanat çırpmak kesinlikle çok güzel bir duygudur.

Çocuklar, ilk adımlarını atmaya başladıklarında önce kontrolsüzce öne doğru atılır, sendeler ve düşerler. Bir, iki,...derken yürümeyi öğrenirler. İşte yaşamın ta kendisi. Sendele, düş, kalk, dizlerin acısın ve sonunda ıslık eşliğinde sekerek koş. Koştuğunun farkına bile varmadan. Yaşamımızın her evresinde bu örneği bir daha, bir daha yaşar dururuz.

Özgürlük; insanoğlunun kendi kanatlarıyla uçması, kendisini keşfetmesi, diğerlerinden farklı olduğunu hissetmesi değil midir? Kişisel özelliklerini, öğrendiği doğrularla harmanlayıp birşeylerin üstesinden gelebilmesi değil midir? Kazandığı her başarıda sağ eliyle sol elini sıkarak kendisini kutlaması değil midir?

İlişkilerde de özgür olmak çok önemli.Kısıtlanmadan, sahiplenilmişliğin baskısıyla bunalmadan, birliktelikleri paylaşmak en güzeli. Bir arkadaş veya aile bireyi, kim olursa olsun; sevgi bağınız sağlamsa, aranıza dağlar, denizler de girse farketmez. Ne kadar uzağa giderse gitsin dönüp dolaşıp, bir bumerang gibi yine sizi bulacaktır.

Can Yücel'in sevdiğim bir şiiri ile yazımı bitiriyorum:

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.

Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,

Kendi yolumu çizdiğimde anladım..

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..

Bildiklerini bana neden anlatmadığını,anladım..

Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,

Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.

Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,

Neden hiç ağlamadığını anladım..

Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,

Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım...

Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği acıtabilirmiş,

Çok acıttığında anladım..

Fakat, hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,

Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım..

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,

Yüreğini elime koyduğunda anladım..

''Sana ihtiyacım var, gel ! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,

Sana ''git'' dediğimde anladım..

Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,

Git dediklerinde gittiğimde anladım..

Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,

Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..

Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman olmak,

Gerçekten pişman olduğumda anladım..

Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,

Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,

Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..

Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,

Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım..

Sevgi emekmiş,

Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...

*****

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Evlilik

2009-04-11T23:56:00.009+03:00

Geçen gün bir TV kanalındaki ilgimi çeken söyleşiden etkilenerek başladım bugünkü yazıma:''Türk kadını evlilikten ne bekler?''Zaman zaman kafa dağıtmak, eğlenmek için izlediğim ''Evlilik'' programlarından bir kesitle, günümüz hanımlarının beklentilerini hep birlikte anlamaya çalışalım:

Stüdyoya çalgı çığırtı eşliğinde giren hemcinslerim, bir iki göbek atıp salındıktan sonra; bir alım, çalım bir azamet koltuğa oturarak ilk şartını söyler: Beni taşısın.Bakar mısınız? Sanki nakliye şirketiyle pazarlığa oturmuş. Herhalde belediyelerin zaman zaman düzenledikleri toplu nikâhlar da toplu taşımacılığa giriyor. Neyse...Paravananın diğer yanında, hanımın gül cemalini beğenmiş er kişinin omuzlarının ilk çöküş sahnesi. Sorulara devam... SSK sı var mıymış? Vay vay vay. Bağ-Kur versek olmaz mı? Olmaaaaz. Yeni bir soru: Evi var mıymış? Varsa düşünülmeye değer. Bekâr çocuğu? Varsa hanımın kaşlar biraz çatılır. ''Ohooo kaç kişiyi doyurup besleyecek.'' Sorular böyle sürüp giderken, biraz da kıkırdaşarak işin bir de estetik yanı ele alınır.Balkonu var mı? Yani göbeği. Oysa hanımefendinin her yanı çepeçevre balkon.

Evliliğin bir birliktelik olduğunu unutmuş gibi hanımlar. Çalışıp, kendi ayakları üzerinde durabilmenin keyfini yaşamak yerine; birileri taşısın, birileri getirsin-götürsün, ben yiyip içeyim havaları içindeler. Üstelik bu devirde. Paylaşmanın, birlikte birşeyler üretip, başarmanın güzelliğinden habersiz. İşin manevi boyutundan hiç mi hiç bahseden yok.

Bir komedi senaryosuna malzeme olacak böylesi beklentiler ve bu doğrultuda yapılacak evlilikler, ancak ülkemizdeki adliye saraylarının artışına neden olur.

Sağlık ve huzur dileklerimle.

Çalmak

2009-04-10T10:24:00.000+03:00

Türkçemizin azizliğine uğramadan, hemen başlık yazıma bir açıklık getireyim. Demek istediğim; bir enstrüman çalmak. Vallahi
başkaca kötü bir niyetim yok.:-))

Şarkı söylemek de çok güzel ama, bir çalgıya duygu katabilmek harika bir şey. Bazılarınız beni çok iyi anlıyor, çalabilme zevkini yaşadığı için. Keşke, bana ne kadar hak verdiklerini anlatan onay sözcüklerini duyabilseydim.

Birçok konuda olduğu gibi, bu konuda da ''AAA ben yapamam'' diyenleriniz olacaktır. Ne olur bu kötü düşünceden vaz geçin. Bu sizi sadece mutsuz ve isteksiz kılar. ''Benim kulağım yok'' diyenleriniz de olacaktır. Yalancılar, kafanızın iki tarafında kıvrım kıvrım iki tane kulağınız var. ''Kulak'' (müzik dilinde) sadece şarkı söylerken gerekli. Ama çalmak için azıcık disiplinli çalışma yeter. Biraz nota bilgisi ve enstrümanınızla kuracağınız gönül bağı sizlere neler neler yaptırmaz. İnanın bana.

Telli, nefesli, vurmalı... binbir çeşit müzik aleti var. Kesinlikle herkesin bedensel , ruhsal özelliklerine uyanı bulunur. Nefesi kuvvetli olanlara nefesli çalgılar, eliyle veya ayağıyla ritm tutma içgüdüsü gelişmiş olanlara vurmalı çalgılar,... var var var. Çalın da ne çalarsanız çalın.

Şimdiii, bu kadar ısrarcı oluşumun nedenini merak ediyorsunuzdur. İnanın; müzik aleti satan bir dükkanım yok. Sizlere müzik dersi verecek kadar fazla bilgim de yok. Kendi çapımda, amatörce çalmaya çalıştığım bir kanunum var. Hepsi bu kadar. Amacım sadece; size bir dost kazandırmak.

İyi düşünün.